Chamber Music With Horn

Alec Frank-Gemmill (horn), Benjamin Marquise Gilmore (violin) & Daniel Grimwood (piano)

De hoorn was een van de instrumenten die Johannes Brahms in zijn jeugd professioneel leerde bespelen van zijn vader. Zijn voorliefde en vertrouwdheid met het instrument blijkt uit de prachtige solo's die hij in zijn symfonieën opnam, en hij gaf het een ereplaats in het Hoorntrio, dat hij schreef ter nagedachtenis aan zijn moeder Christiane.

Toch componeerde hij nooit andere kamermuziek met de hoorn - een omissie die hoornisten sindsdien betreuren. Alec Frank-Gemmill besloot dit recht te zetten. Hij werkte samen met de pianist Daniel Grimwood en de violist Benjamin Marquise Gilmore. Het spreekt voor zich dat de resulterende SACD het Hoorntrio bevat, met Frank-Gemmill op het instrument dat Aubrey Brain bespeelde op zijn legendarische opname van het werk in 1933. Daarnaast zijn er echter twee werken die oorspronkelijk voor respectievelijk viool en cello zijn geschreven. Het soms controversiële onderwerp van transcripties wordt door Frank-Gemmill besproken in zijn inleiding, waar hij ook zijn keuze van werken toelicht.

In het Scherzo, dat Brahms schreef als zijn bijdrage aan de FAE Sonate (die ook delen van Schumann en Albert Dietrich bevatte), vindt hij dat het materiaal van het stuk bestaat uit hoorngeroep, terwijl het galopperende 6/8 thema hem doet denken aan het laatste deel van het Hoorntrio. Frank-Gemmill wilde ook een sonate opnemen en koos voor de E mineur Cellosonate op. 38 als meest geschikt voor de hoorn. Dankzij haar inspanningen kunnen we een Brahms-recital presenteren waar hoornisten - en niet-hoornisten in elk geval - alleen maar van konden dromen.

Brahms:
 Cello Sonata No. 1 In E Minor, Op. 38
 Horn Trio in E flat major, Op. 40
 Sonatensatz (Scherzo from the F.A.E. sonata), WoO 2

Recensies:

"Er zit een vleugje historische uitvoering in het geheel, waarbij Frank-Gemmill het Trio uitvoert op hetzelfde instrument waarop Aubrey Brain het in 1933 opnam - oorspronkelijk gebouwd als een natuurlijke hoorn, maar later uitgerust met een afneembaar kleppenblok... In het Trio , de balans tussen de instrumenten is zeer bevredigend, net als het algehele geluid: aantrekkelijk behendig, licht en helder.
Gramophone Magazine - December 2020

"Fascinerend om nieuwe kleuren te horen in een bekend werk, met Brahms' Eerste Cellosonate getranscribeerd voor Franse hoorn. Het vormt een mooie opmaat naar een geweldige uitvoering van het Hoorntrio."
BBC Music Magazine - February 2021 ****

"[Cellosonate] Frank-Gemmill voelt zich daar erg op zijn gemak. Sterker nog, hij voelt zich veel op zijn gemak over het hele bereik van de hoorn en klinkt bijna net zo moeiteloos als die andere Engelse hoornist, Dennis Brain, hoewel de toon van Frank-Gemmill iets koperachtiger klinkt. voor mij dan die van Brain. Zodra de luisteraar zich aanpast aan het geluid van de hoorn in plaats van aan de cello, is het maken van muziek overal intelligent en smaakvol.
Fanfare - May/June 2021