Symphonies 1-3

Bergen Philharmonic Orchestra, Andrew Litton

Als componist was Sergej Prokofjev zo veelzijdig dat het publiek nooit precies wist wat het kon verwachten. Als strategie kon dit mislukken, maar met zijn eerste symfonie kreeg hij alles voor elkaar. Hij beschreef eens wat hij probeerde te bereiken: "Als Haydn in die tijd had geleefd, zou hij zijn eigen stijl hebben behouden en dingen hebben genomen uit wat nieuw was in de muziek. Dat is het soort symfonie dat ik wilde schrijven..." De "Klassieke" Symfonie is een echte klassieker sinds de première in 1918 en is een van de weinige echt geestige stukken in het orkestrepertoire van de 20e eeuw.

Enkele maanden na de opvoering verliet Prokofjev Rusland om naar de Verenigde Staten te gaan, waar hij een paar jaar verbleef voordat hij zich in 1923 in Parijs vestigde. Hier componeerde hij de Tweede Symfonie, nu met het doel zo actueel mogelijk te zijn. Het premièrepubliek in 1925 was echter eerder verward dan enthousiast, en Prokofjev zelf had twijfels en vroeg zich af of hij het ruwe contrapunt en de dichtheid van textuur in deze symfonie van ijzer en staal niet had overdreven. Hij keerde nu terug naar een project waar hij al enkele jaren aan werkte - de opera The Fiery Angel. In 1928, toen hij al dacht dat geen enkel operahuis het zou accepteren, besloot Prokofjev de muziek opnieuw te gebruiken en ontdekte dat "het materiaal zich onverwacht had verpakt in een symfonie van vier delen" - deze Derde, gekenmerkt door een overweldigend gevoel van angst en spanning.

Deze SACD is de vierde en laatste in een symfonische cyclus die het Bergen Philharmonic Orchestra en Andrew Litton wereldwijde faam heeft opgeleverd. Een geslaagde afsluiting van zijn complete opname op het BIS label.

Serge Prokofiev (1891-1953):
 Symphony No. 1 in D major, Op. 25 'Classical'
 Symphony No. 2 in D minor, Op. 40
 Symphony No. 3 in C minor, Op. 44

Recensies:
"Dit is het laatste deel van Andrew Littons cyclus van Prokofjevs symfonieën, een van de klanktechnisch meest verfijnde op de markt. Verwacht in Bergen echter niet de rauwe klankkleuren die kenmerkend waren voor de oude Prokofjev-lp's uit het communistische Rusland. Hoewel Litton voor zijn reeks kiest voor de latere, Sovjet-versie van de Vierde symfonie, benadert hij – net als Marin Alsop – deze muziek als volbloed mainstreamrepertoire... deze uitgave neemt een plaats in aan of nabij de top van een steeds groter wordend aanbod.
Gramophone Magazine - December 2020