Cello Unlimited

Daniel Müller-Schott (cello)

After J. S. Bach's solo cello suites in the early 18th century, the genre experienced a fallow period until Zoltán Kodály set the pace with a monumental sonata for solo cello in 1915. It inspired a variety of similar works, but Kodaly's 30-minute sonata still stands 'like Mount Everest', to quote Daniel Müller-Schott, the soloist on this recording. His programme also includes music by Prokofiev, Hindemith, Henze, Crumb and Casals, and features a work of his own for the first time: Cadenza continues the tradition of compositions that other cellists have always added to their recital programmes. “Here, you can recognise influences of the solo works that have influenced me over the years. In Cadenza, the contrasting elements of the world of my instrument appear in the closest space – the cello in pure lyricism, just as sequences catapulting themselves into the highest registers in rhythmical savagery and immediately concluding the movement after a final culmination.” (Daniel Müller-Schott)

Casals:
 El Cant dels Ocells (Song of the birds)

Crumb, G:
 Cello Sonata

Henze, H:
 Serenade for Cello Solo

Hindemith:
 Sonata for Solo Cello, Op. 25 No. 3

Kodály:
 Sonata for Solo Cello, Op. 8

Müller-Schott:
 Cadenza

Prokofiev:
 Sonata for Solo Cello in C minor, Op. 134 (completed Blok)

"Al vrij snel na zijn cd met muziek van Richard Strauss laat Daniel Müller-Schott weer van zich horen, nu met uitsluitend composities voor cello solo. De monumentale Sonate van Kodály, die alleen al meer dan een halfuur duurt, vormt uiteraard de hoofdmoot. De Hongaarse componist was in 1915 de eerste die zich bijna twee eeuwen na Bach aan een dergelijke tour de force waagde. Müller-Schott tovert de schijnbaar grenzeloze verscheidenheid aan klankkleuren uit dat ene instrument zonder te pronken met zijn verbluffende virtuositeit. In hartstochtelijke passages lijkt hij zich een beetje in te houden, maar aan het andere uiterste krijgt de tedere melancholie het volle pond. Werelden van verschil liggen er tussen de solosonates van Prokofjev en Hindemith, hoewel het experiment bij beiden een groot deel van het componeerplezier uitmaakt. Voor veel luisteraars nieuw zijn waarschijnlijk de Serenade van Hans Werner Henze, een reeks subtiele miniatuurtjes, en de onorthodoxe Sonate van George Crumb. Echt voer voor cellisten zijn El cant dels ocells (Het gezang van de vogels) van Pablo Casals en de Cadenza van Daniel Müller-Schott zelf. Is ruim zeventig minuten muziek op één instrument een recept voor eentonigheid? Luister zelf."
Klassieke Zaken Magazine 1-2020