Symphony No.3/Double Concerto/Inventions

Isabelle van Keulen (viola), Oliver Triendl (piano) & Georgian Chamber Orchestra Ingolstadt, Ruben Gazarian

With his opera The Diary of Anne Frank (1968/69), by virtue of the subject alone Grigory Frid could be sure of attracting attention beyond the borders of Russia. The remaining enormous oeuvre by the composer, covering mainly instrumental works, songs, radio and film music, still remains to be discovered and treated in depth. Both prior to and after the collapse of the Communist USSR, Frid was awarded the highest honours, e.g. the title of Artist of Merit (1986) and the Moscow Prize (1996). If it is probably not erroneous to view Frids aesthetic position in a propinquity to Dmitri Shostakovich, on the one hand, and in the environment of his contemporaries a generation younger such as Edison Denisov, Sofia Gubaidulina and Alfred Schnittke. As in the cases of these composers, Frids music is also positioned in a field of tension between following the great Russian tradition and the quest for possibilities of expression in keeping with new, modern and international trends.

Frid, Grigory:
 Concerto for viola, piano and string orchestra, Op. 73 (1981)
 Symphony No. 3 for string orchestra and timpanis, Op. 50 (1964)
 Two Inventions for string orchestra, Op. 46a (1962)

"Deze cd is een absolute must voor de fans van Isabelle van Keulen. Niet alleen speelt ze op fabuleuze wijze een hoofdrol in het Dubbelconcert voor altviool, piano en strijkorkest van de Rus Grigori Frid, ook is ze tegenwoordig op de altviool misschien nog wel meer een klasse apart dan op de viool. Bovendien is er echt wat aan de hand als Van Keulen zich sterk maakt voor een minder bekende componist. Frid is min of meer een generatiegenoot van
Dmitri Sjostakovitsj. De in 1915 geboren en in 2012 overleden componist overleefde zijn bekendere landgenoot ruimschoots, maar met zijn werk wil het nog niet vlotten. Zijn kameropera Het Dagboek van Anne Frank werd vorig jaar gespeeld in het Muziekgebouw aan ’t IJ, maar verder is het slecht gesteld met belangwekkende uitvoeringen. En dat is jammer, want zijn taal is zeker in zijn wat latere werken - zoals het Dubbelconcert - een stuk gelaagder en diepgravender dan het werk van zijn met de autoriteiten worstelende collega. Ook zijn wat esoterische Derde symfonie uit de jaren zestig klinkt in de
enerverende live-uitvoering van het Georgian Chamber Orchestra Ingolstadt minstens zo intrigerend als de beste Sjostakovitsj-symfonieën."
Klassieke Zaken Magazine 5-2019