Symphonie No.9

Bamberger Symphoniker, Herbert Blomstedt

For Gustav Mahler, composing his early symphonies meant "building a world”. His Ninth, however, seems more concerned with the deconstruction of this world – a look back, a long farewell. In the draft of his score, he noted words like "O youth! Vanished! O love! Blown away! ". In 1909, his idyllic world was destroyed, having been diagnosed with a heart valve defect two years earlier – a disease that would ultimately lead to his death. While his last completed symphony still contains some folksy elements, Mahler composed a heartbreaking Adagio as its Finale. Herbert Blomstedt, Honorary Conductor of the Bamberger Symphoniker, guides the orchestra through this rollercoaster of emotions, ranging between deep sadness, comfort and melancholia. This exceptional recording is the first album release with the Bamberger Symphoniker and their honorary conductor Herbert Blomstedt.

Mahler:
 Symphony No. 9

"...the music sends chills down the listener’s spine and taps into Mahler’s rage as a frightening unleashing of human determination ... while ensuring that this is also the genuine first movement of a Symphony."
Classicalsource.com - July 2019 *****

"Baas boven baas. Bernard Haitink neemt op negentigjarige leeftijd afscheid, maar zijn twee jaar oudere collega Herbert Blomstedt weet van geen ophouden. Bij leven en welzijn zal hij op 29 augustus in het Amsterdamse Concertgebouw het Gustav Mahler Jugendorchester leiden. Deze zomer staat hij ook voor de Wiener Philharmoniker in de Salzburger Festspiele. Op de lessenaars: Mahlers Negende symfonie. Hier dirigeert hij deze symfonie bij de Bamberger Symphoniker, het orkest waarmee hij al bijna veertig jaar samenwerkt. ‘Eredirigent’ mag hij zich noemen, en dit gouden randje lijkt ook de interpretatie te sieren. Blomstedt is pas op zijn oude dag tot Mahler bekeerd. ‘Het was lange tijd mode, maar de grote golf is voorbij en nu kom ik’, zegt hij
daarover. In alle rust neemt hij de tijd om de symfonie te celebreren, vooral in het openingsdeel en het afsluitende Adagio. Zo is hij ruim twintig procent
trager dan Bruno Walter, die een vertrouweling van Mahler was. Blomstedt heeft niet veel op met de ironische ondertonen van de componist, maar brengt de muziek onopgesmukt en indringend zonder een spoor van vals pathos, zodat vooral het adembenemende Adagio een monument van puur musiceren is geworden."
Klassieke Zaken Magazine 4-2019