Wolf-Ferrari: Idillio Concertino, Serenata, Suite

Nuova Orchestra da Camera 'Ferruccio Busoni', Massimo Belli

Little-known but delightful instrumental treasures from the composer of ‘The Jewels of the Madonna’.

Given its colour by a pastorally evocative scoring of oboe and small orchestra, the Idillio Concertino lives up to its name with calm and gentle cantabile writing throughout in Wolf-Ferrari’s most neoclassical vein. The composer’s declared idol was Mozart, and all three of these works seek to recover something of a timeless beauty which many locate in Viennese Classicism. ‘When a piece of music touches our heart,’ said Wolf-Ferrari, ‘we do not need to understand why it does so: indeed it is something that should not be understood, even were it possible to do so. We do not need to be botanists to perceive the beauty of a forest! In art, it is sentiment, not reason, which determines [our reaction]. Art does not desire an audience of initiates, a congregation of the faithful, but a pure and open heart.’ This newly recorded album is for every listener who feels likewise.

The solo instrument for the Suite-Concertino is the bassoon, but the dreamy mood prevails in the long-breathed opening Nocturne, which is followed by a quick, strumming scherzo, a lovely heartfelt Canzone and a gentle concluding Andante.

This pair of concertos from 1933 is complemented by one of Wolf-Ferrari’s best-known instrumental works, the four-movement Serenade for Strings which dates from a full 40 years earlier, before the composer embarked on an operatic career. In this precociously mature work – written at the age of 17 – Mozart is even more clearly a guiding light, as indeed he was for the composer’s contemporary Busoni, who lends his name to this chamber orchestra based in the north-east of Italy.

Wolf-Ferrari:
 Idillio-concertino in A major, Op. 15
 Serenade for Strings
 Suite-Concertino, Op. 16 in F major for Bassoon & Small Orchestra

Founded in 1965 by Aldo Belli, the Nuova Orchestra da Camera ‘Ferruccio Busoni’ boasts a distinguished discography such as the ‘Idyll’ album on Brilliant Classics (BC95199): ‘The chamber orchestra "Ferruccio Busoni", based in Trieste, northern Italy, plays the three gems with a great sense of elegance, a loving eye for the poetic subtleties of the pieces and not without a zest for life.’
JPC – Leidenschaft für Musik, 2017

"Mogen we uitgaan van de stelling dat Ermanno Wolf-Ferrari ruim een eeuw te laat werd geboren? Dat de Duits-Italiaanse operacomponist leefde van 1876 tot 1948 zou je op het eerste gehoor niet zeggen, want zijn speelse, welluidende muziek grijpt terug op klassieke stijlvoorbeelden. En ‘neo’-klassiek is het resultaat nauwelijks, want dan verwacht je een moderne context op het gebied van harmonie en/of instrumentatie. Toen Stravinsky, Prokofjev, Hindemith en Strauss zich ooit te buiten gingen aan neoclassicisme, hoorde je toch een twintigste-eeuws idioom. Zo niet bij Wolf-Ferrari. Hij bewonderde vooral Mozart en dat hoeft niemand te verbazen. Met de avant-garde van zijn tijd had hij niets. Zijn uitgangspunt was: direct spreken tot het hart van iedereen die ervoor openstond. Wie luistert naar deze fraaie werken voor kamerorkest zal beamen dat dit zeker gelukt is, want Wolf-Ferrari was beslist een begenadigd melodieënvinder. Hoor hoe zangerig en melancholiek de fagot klinkt in de Suite - Concertino, en hoe lichtvoetig de hobo kwinkeleert in Idillio. Beide werken dateren uit 1933, de tussenliggende Serenade is veertig jaar ouder. Zoveel volwassen inventiviteit bij een tiener-componist: daar valt je mond van open. En natuurlijk óók van de briljante vertolkingen. Heerlijk!
Klassieke Zaken Magazine 3-2019