Anton Bruckner: Symphony No. 6

Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, Robin Ticciati

Having already performed this work with the Bergen Philharmonic and Vienna Symphony Orchestras, Ticciati returned to Berlin to continue his recording series with the Deutsches Symphonie-Orchester. Bruckner broke new ground with his Sixth Symphony; its meandering harmonies, intricate rhythms and imaginative instrumentation are coupled with contrasting moods and a theme that moves satisfyingly from dark to light.

Occasionally overshadowed by the more familiar Fifth and Seventh symphonies, the Sixth has many extraordinary moments, including the astonishing Scherzo. Notably this was the first work that the self-doubting composer did not seek to revise.

Ticciati describes this symphony as “wild, daring and risky”, a perfect pairing for this engaging and charismatic conductor.

Bruckner:
 Symphony No. 6 in A major

Having won acclaim for his recent recordings of French repertoire, Robin Ticciati now turns to the music of Anton Bruckner. Ticciati is well suited to conducting Bruckner with an approach that is both “expansive and revelatory”
The Guardian

"Robin Ticciati heeft een naam te verliezen als het erom gaat het romantische repertoire een flinke opknapbeurt te geven. Dat heeft hij onlangs nog gedaan met de symfonieën van Brahms bij het Scottish Chamber Orchestra. Inmiddels heeft hij Edinburgh verruild voor Berlijn, waar hij nu aan het hoofd staat van het Deutsches Symphonie-Orchester. In zijn visie op Bruckners Zesde valt meteen in het eerste deel al het hoge tempo op, nog hoger dan in de opname van Mariss Jansons en het Concertgebouworkest. Het is alsof we Bruckner betrappen terwijl hij in een joggingpakje over een alpenweide holt. De componist is onderweg nogal wat kilootjes kwijtgeraakt. Hem bijna ademloos volgend zoekt een luisteraar tevergeefs naar weidse panorama’s van majestueuze landschappen. Ticciati is tien procent sneller dan bijvoorbeeld Jaap van Zweden in diens recente cyclus. Wie het ontbreken van brede, ademende fraseringen niet betreurt, kan zich laten meeslepen door de gretige aanpak van de 35-jarige chef-dirigent. Hij belicht met verve Bruckners wilde kant, de jeugdige onstuimigheid waarin de grenzen van het genre worden opgezocht. Het resultaat is ongekend lichtvoetig en spannend, maar niet zo geschikt voor liefhebbers van een traditionele Bruckner."
Klassieke Zaken Magazine 2-2019