Rachmaninov: Piano Concerto No.3/Variations On a Theme

Boris Giltburg (piano) & Royal Scottish National Orchestra, Carlos Miguel Prieto

In de afgelopen twee jaar heeft Boris Giltburg een reputatie opgebouwd als een van, zo niet de meest vooraanstaande Rachmaninoff-vertolker van onze tijd. Het is dan ook niet meer dan logisch dat het eerste deel van zijn cyclus met de pianoconcerten van Rachmaninoff zelfs door strenge en conservatieve muziekcritici als een nieuwe referentie-opname wordt bestempeld. Om als referentievertolker te worden geclassificeerd zegt veel over de klasse van Giltburg, die een perfecte, absoluut feilloze techniek combineert met een lyrische gevoeligheid die voor hedendaagse pianisten ongewoon is en partituren met een authenticiteit en herkenbaarheid die absoluut uitzonderlijk is. Giltburgs relatie met Rachmaninoffs muziek heeft veel te maken met waarden die niet in woorden of getallen zijn uit te drukken - het is een heel speciale, een intieme relatie die Giultburg steeds weer naar Rachmaninoffs muziek doet terugkeren.

Met Carlos Miguel Prieto heeft Boris Giltburg ook een "rijzende ster" van de dirigentenwereld aan zijn zijde. Prieto is een van de meest gevraagde dirigenten van deze tijd en heeft in Duitsland reeds grote successen behaald met o.a. de NDR en HR radio symfonie orkesten. Hij is ook regelmatig te gast bij de BBC orkesten. Zijn NAXOS opname van Korngolds Vioolconcert werd tweemaal genomineerd voor de prestigieuze Grammy Award!

En hier hebben we dus twee buitengewone artiesten, in een gezamenlijke alliantie gewijd aan het prachtige Derde Pianoconcert van Rachmaninoff. Een opname die ongetwijfeld opnieuw zal opduiken in diverse referentielijsten, omdat hij zo sterk afsteekt tegen de massa van eenvormigheid. Wat een prestatie!

Rachmaninov:
 Piano Concerto No. 3 in D minor, Op. 30
 Variations on a theme of Corelli, Op. 42

Recensies:

"Vijf jaar geleden heeft Boris Giltburg de Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel gewonnen met een overweldigende uitvoering van Rachmaninovs Derde pianoconcert. Dit is een van de moeilijkste concerten uit het repertoire en daarmee ideaal voer voor gretige klavierleeuwen. Bij deze pianist, die in 1984 in Moskou is geboren maar reeds als kind naar Israël is geëmigreerd, verdwijnt elke suggestie van bombastisch vertoon algauw naar de achtergrond. Hij beschouwt het werk als één lang verhaal, vanaf de eenvoudige beginmelodie tot aan de triomfantelijke apotheose. Giltburg heeft duidelijk veel affiniteit met Rachmaninov. Hij stelt zijn trefzekere techniek volledig in dienst van de narratieve zeggingskracht. Zo neemt hij de luisteraars mee in een spannend relaas vol dramatische gebeurtenissen en lyrische ontboezemingen. Verstilde melancholie en razende vervoering wisselen elkaar als eb en vloed af in een uitvoering die weinig te wensen overlaat, ook omdat de musici van het Royal Scottish National Orchestra onder leiding van Carlos Miguel Prieto zich volledig schikken naar de solist. In de Variaties op een thema van Corelli slaan de golven minder hoog tegen de rotsen op, maar daar treft Giltburg al even virtuoos de essentie van Rachmaninovs rijke klankwereld."
Klassieke Zaken Magazine 4-2018

"Boris “Giltburg levert een van de meest helder gestructureerde uitvoeringen van het Concerto die ik ooit gehoord heb. Afgezien van zijn duidelijke gevoel voor richting ... bewonder ik ook zijn vermogen om een gevoel van spontaniteit in het verhaal te creëren, met name in die vele passages waar soulvolle lyriek onverwacht plaats maakt voor speelse stoeipartijen. Maar het is zijn beheersing van de talrijke climaxen van het werk die echt indruk maakt.”
BBC Music Magazine July 2018 ****

“Giltburgs nieuwe opname verbrijzelt de korstvorming van een reputatiegewoonte en biedt in plaats daarvan een levendig fantasierijke hercreatie van een partituur die leeft en ademt met een onweerstaanbare vitaliteit. Giltburgs benadering is fundamenteel lyrisch, retorisch treffend en, geholpen en bijgestaan door Prieto en de Schotten, gevoelig voor elke markering in de partituur...[Hij] geeft ons doordachte retoriek, met een feilloze focus op Rachmaninovs spitsvondige harmonische beweging in plaats van een opeenvolging van duizelingwekkende figuratie.”
Gramophone Magazine - July 2018