Suites From Antoine Et Cleopatre

Schmitt, Florent:
 Antoine et Cléopâtre Suite No. 1, Op. 69a
 Antoine et Cléopâtre Suite No. 2, Op. 69b
 Symphony No. 2, Op. 137

"De Franse componist Florent Schmitt (1870-1958) leerde het vak niet van de minsten: aan het Parijse conservatorium studeerde hij o.a. bij Jules Massenet en Gabriel Fauré. En met succes, want in 1900 won hij de Grand Prix de Rome. Zijn bekendste en nog altijd meest uitgevoerde werk, het dramatische ballet La Tragédie de Salomé componeerde Schmitt in 1907. Hij droeg het verleidelijke stuk op aan Igor Stravinsky, en die kon dat wel waarderen.

Florent Schmitt was niet meteen de meest aangename mens: hij gedroeg zich soms lomp, hij was onafhankelijk en afkerig van dogma’s en systemen. Jammer genoeg toonde hij zich in de jaren 1930 wel een antisemiet en werd hij een aanhanger van nazi-Duitsland. Door zijn collaboratie met de Vichy-regering werd hij na de oorlog helemaal genegeerd, en zijn werk werd lange tijd nauwelijks uitgevoerd.

Schmitt liet zich ook niet graag door andere componisten beïnvloeden, al kende hij, en dat hoor je ook op deze nieuwe cd, wel degelijk de muziek van collega’s Claude Debussy, Maurice Ravel, Richard Strauss en de vroege Schönberg. In zijn krachtige muziek toont hij een onuitputtelijke melodische inspiratie, en zijn harmonische taal is ingewikkeld, rijk en sensueel.

Op deze nieuwe Chandos-cd vind je nog enkele belangrijke orkestwerken van Florent Schmitt. De twee orkestsuites bij Antoine et Cléopâtre schreef hij in 1919 voor het drama van Shakespeare (in een nieuwe vertaling van André Gide): dat was op vraag van de Russische danseres en actrice Ida Rubinstein. Zij creëerde het stuk ook in 1920 in Parijs. Elke suite bestaat uit drie delen, en het dramatische gegeven, met daarin veldslagen, orgieën, liefdesscenes en nachten in koninklijke paleizen, gaf Schmitt alle kansen om zijn meest originele en magisch-oosterse kleurenpaletten boven te halen.

Schmitt voltooide zijn tweede symfonie, het andere werk op deze cd, op zijn 87e, in 1957. Het werd zijn laatste grote schepping, maar toch heeft deze symfonie nergens het karakter van een afscheid: de muziek klinkt even rijkelijk, soepel en ritmisch vernuftig als in al zijn vroegere composities. Gelukkig heeft de componist de creatie in Straatsburg in juni 1958, o.l.v. de grote Charles Munch, nog kunnen meemaken. Twee maanden later overleed Florent Schmitt.

Bijzonder luxueus en weelderig klinken gelukkig ook deze vertolkingen door het voortreffelijke BBC Symphony Orchestra o.l.v. zijn Finse chef-dirigent Sakari Oramo. Oramo vat uitstekend de voortdurende eb- en vloedbeweging in deze muziek, en de talrijke mooie en belangrijke solopartijen (van bijvoorbeeld de houtblazers en de percussiegroep) in deze rijke partituren worden feilloos uitgevoerd. Schitterend gedetailleerde orkestopname ook, maar dat zijn we al decennia lang gewend van platenlabel Chandos!
Bart Tijskens - Klara's oordeel ****