Lute Music Ii

Jakob Lindberg (13-course baroque lute)

Op zesjarige leeftijd was Silvius Leopold Weiss (1687-1750) al bedreven genoeg op de luit om voor keizer Leopold I te spelen. Tijdens een later verblijf in Italië deed zijn solospel 'alle Italianen versteld staan' volgens een schrijver uit die tijd. Bij zijn terugkeer in Duitsland werd Weiss officieel aangesteld aan het hof van de keurvorst van Saksen in Dresden, en in 1740 was hij in heel Europa bekend als de beste luitspeler van zijn eigen of enige andere generatie. Naast spelen en lesgeven was Weiss een zeer productieve componist voor zijn instrument: er zijn meer dan 100 sonates (of suites) voor solo luit bewaard gebleven, samen met ongeveer 90 afzonderlijke delen. Op een eerdere cd heeft Jakob Lindberg dit indrukwekkende oeuvre bezocht in gezelschap van zijn eigen unieke 16e-eeuwse luit, gebouwd door Sixtus Rauwolf. Die schijf werd met veel lof ontvangen, bijvoorbeeld in International Record Review: 'Te mooi om waar te zijn - Lindberg en zijn luit zijn symbiotische partners in een van de meest intens persoonlijke muziekstukken die ik ooit heb gehoord' Andere recensenten waren het hiermee eens en de cd werd gekozen tot 'Instrumental Choice of the Month' in BBC Music Magazine. Voor het huidige programma, met werken uit een later deel van Weiss' carrière, heeft Lindberg gekozen voor een barokluit met 13 koren (of paren van snaren). Hierop geeft hij ons een Sonate in C groot in Weiss' meest grootse stijl en een extraverte Sonate in Bes groot. Tussen deze twee staat Weiss' beroemdste werk, zowel tijdens zijn leven als vandaag de dag. Tombeau sur la mort de M. Comte de Logy is een zeer expressief stuk dat een eerbetoon is aan de beste van de vele uitstekende aristocratische luitisten uit Bohemen, Graaf Jan Antonin Losy von Losinthal.

Weiss, S:
 Lute Sonata No. 39 in C major 'Partita Grande'
 Lute Sonata No. 50 in B flat major
 Tombeau sur la mort de M. Comte d'Logy, arrivée en 1721

Recensies:

"Dit is inderdaad heel knap Weiss-spel. Lindberg weet de melancholische grootsheid en de pure vreemdheid van de Tombeau vast te leggen en tegelijkertijd de tonale contrasten (in de zin van licht/donker) die besloten liggen in de wisselende tempi en texturen van de verschillende dansbewegingen, scherp te beoordelen..."
Gramophone Magazine - January 2010