Slipstream

Met de release van haar negentiende album, Slipstream, begint Bonnie Raitt aan een nieuwe start. Het album markeert haar terugkeer naar studio-opnames na zeven jaar; het komt uit als de lancering van haar eigen label, Redwing Records; en het levert een aantal van de meest verrassende en lonende muziek van haar opmerkelijke carrière, mede dankzij een aantal experimentele sessies met de gevierde producer Joe Henry.

De jaren voor en na Raitt's laatste album, het veelgeprezen Souls Alike uit 2005, waren geen gemakkelijke tijd voor haar, met het overlijden van ouders, haar broer en een beste vriend. Dus nadat ze dat album had opgevolgd met haar gebruikelijke lange reeks tournees - met de "droom die uitkwam" van de "BonTaj Roulet" revue met Taj Mahal in 2009 en een triomfantelijk optreden tijdens de all-star Rock and Roll Hall of Fame 25e jubileumconcerten in hetzelfde jaar - besloot ze een stapje terug te doen en zich een tijdje op te laden.

"Ik nam een pauze van het toeren en opnemen om weer in contact te komen met het andere deel van mijn leven," zegt ze. "Onderweg, onder stress, is het moeilijk om in balans te blijven en vooruit te gaan." Opgewonden om tijd thuis en met haar familie en vrienden te hebben, kon ze naar de symfonie gaan, live jazz en Cubaanse shows bekijken, en nog zo veel meer. Ze zette haar politieke werk voort, hielp in 2007 met het organiseren van NukeFree. org en steunde haar favoriete non-profitorganisaties. "Ik hoefde lange tijd niet de professionele versie van mezelf te zijn," zegt ze. "Het was niet zozeer een vakantie als wel een kans om te zorgen voor veel verwaarloosde gebieden in mijn leven, veel verwerking na al dat verlies en activiteit."

Toen ze weer begon na te denken over muziek maken, wist Bonnie dat ze iets buitengewoons moest proberen. "Ik was echt geïnteresseerd in het werken met verschillende mensen, en iemand tot wie ik me altijd al aangetrokken had gevoeld was Joe Henry," zegt ze. "Ik ben een grote fan van zijn teksten en albums en hou van het werk dat hij heeft gedaan met het produceren van Allen Toussaint, Solomon Burke, en anderen. Ik dacht dat het heel intrigerend zou zijn om te zien waar we mee zouden kunnen komen. Toevallig had hij mij ook al willen bellen. Ons eerste telefoongesprek duurde meer dan twee uur."

Ze vonden een kort moment waarop Henry's gebruikelijke groep muzikanten beschikbaar was, aangevuld met een nieuwe vriend van Bonnie, de geweldige gitarist Bill Frisell. "Ik hoefde niet te produceren of de band bij elkaar te krijgen, ik kon gewoon komen opdagen en zingen," zegt ze. "Ik kwam naar Joe's met, om een Zen uitdrukking te gebruiken, 'beginnersgeest'." Het experiment leverde in 48 uur acht liedjes op, en Raitt was geïnspireerd om weer vol aan de slag te gaan. "Ik hield er zo van om deze nummers te zingen en met deze jongens te spelen," zegt ze, "Dit was precies de jumpstart die ik nodig had om me weer in het zadel te krijgen en zin om aan een nieuw album te werken."

Ze is van plan om de volledige resultaten van de Joe Henry sessies later uit te brengen, maar voor nu koos ze ervoor om vier van deze nummers op te nemen op Slipstream - de Henry originals "You Can't Fail Me Now" (mede geschreven met Loudon Wainwright III) en "God Only Knows," en twee nummers van Bob Dylan's Time Out of Mind album, "Million Miles" en "Standing in the Doorway."

Een paar maanden later verzamelde Raitt haar oude tourende bandleden-George Marinelli op gitaar, James "Hutch" Hutchinson op bas, en Ricky Fataar op drums- samen met een nieuwe aanwinst en een oude vriend op toetsen, Mike Finnigan (Taj Mahal; Joe Cocker; Crosby, Stills and Nash) in een studio in Los Angeles. Bonnie was ook blij dat Maia Sharp, een van haar favoriete artiesten en een medewerkster op Souls Alike, zich weer bij haar team voegde en back-up vocalen aan verschillende nummers toevoegde.

Raitt nam Henry's engineer, Ryan Freeland (Ray LaMontagne, Ramblin' Jack Elliot, Aimee Mann) aan, met wie ze graag samenwerkte, als een manier om het geluid van het project te verenigen. De band ging meteen aan de slag en nam al snel een keur aan nummers op die Raitt de afgelopen jaren had verzameld.

Waar Raitt's laatste albums zich concentreerden op materiaal van minder bekende en jongere songwriters, put Slipstream uit meer van haar tijdgenoten, waaronder Paul Brady en Michael O'Keefe's "Marriage Made in Hollywood" en een reggae-achtige versie van Gerry Rafferty's "Right Down the Line." Haar oude vriend Al Anderson, voorheen van NRBQ, draagt drie nummers bij en speelt mee op vier; zijn harde gitaarwerk draagt bij aan het algemene gevoel van six-string gunsling op het album. "Een van de nieuwe dingen aan deze plaat is dat we de gitaarjams een tijdje hebben laten doorgaan," zegt Raitt. George en ik hebben wat heen en weer gerockt zoals we dat live doen, en ik had een bal om het op te nemen tegen Al Anderson, een van mijn favoriete gitaristen aller tijden, op zijn 'Split Decision'

De titel van het album is veelzeggend voor Bonnie -Slipstream is niet alleen een mooi klinkend woord, maar een aanduiding van haar plaats in de muziekgemeenschap. "Ik zit in de slipstream van al deze muziekstijlen," zegt ze. "Ik ben zo geïnspireerd en zo trots om deze tradities voort te zetten, of het nu reggae of soul of blues is. Ik zit in de slipstream van degenen die voor mij kwamen, en ik laat er een achter voor degenen achter mij. Ik hou de tradities in ere van de muziek waar ik van hou."

1. Used To Rule the World
2. Right Down the Line
3. Million Miles
4. You Can't Fail Me Now
5. Down To You
6. Take My Love With You
7. Not Cause I Wanted To
8. Ain T Gonna Let You Go
9. Marriage Made In Hollywood
10. Split Decision
11. Standing In the Doorway
12. God Only Knows