Giovincello

Boccherini:
 Cello Concerto No. 2 in D major, G. 479
 
Graziani, C:
 Cello Concerto in C
 
Haydn:
 Cello Concerto No. 1 in C major, Hob. VIIb:1
 
Platti:
 Cello Concerto in D major
 
Vivaldi:
 Cello Concerto in A minor, RV 419
 
"Opeens was daar een paar jaar geleden Edgar Moreau, een jonge Franse cellist die speelt alsof hij al decennialang met de cello verweven is. Na een cd met werken voor cello en piano, pakt Moreau nu een aantal achttiende-eeuwse concerten aan en mengt hij jeugdige overmoed met oude wijsheid.

De internationale cellowereld heeft met Edgar Moreau een jong fenomeen omarmd, dat volgens Diapason op waardevolle wijze de Franse cellotraditie voortzet. Hij is net 21 jaar oud, maar heeft al een aardige carrière achter de rug. Zo won hij in 2009 de Young Soloist Prize bij de Rostropovitsj Cello Competitie in Parijs en werd hij een paar jaar geleden tweede bij de zwaar bezette Tsjaikovski Competitie in Rusland. ‘Dat veranderde mijn leven’ zei hij kort daarna nuchter. ‘Voordat ik aan de competitie deelnam was ik een cellostudent aan het conservatorium van Parijs, erna was ik student en solist.’

Inderdaad werd de charismatische jonge Fransman direct geboekt door vele grote orkesten en had hij dirigenten van naam en faam voor het uitkiezen. ‘Ik houd ervan nieuwe landen en nieuwe culturen te ontdekken en ik geniet van de verschillende orkesten en dirigenten, maar het is soms wel veel om de ene dag in Noorwegen en de volgende dag in Rusland te moeten spelen.’ Zijn grootste uitdaging had hij naar eigen zeggen met het Mariinski Orkest onder leiding van Valery Gergiev. ‘Ik moest in Toulouse Sjostakovitsj’ Tweede celloconcert spelen, zonder dat ik een repetitie met Gergiev samen had gehad. Bovendien was het de eerste keer dat ik dat concert voor publiek speelde. Gelukkig werd het een fantastische ervaring.’

De jeugdige onbevangenheid waarmee Moreau zich presenteert, klinkt ook door in zijn spel op cd. Ogenschijnlijk neemt hij geen grote risico’s met zijn discografie tot op heden, maar het elan dat eruit spreekt vertelt een ander verhaal. Zijn eerste cd, Play, stond zoals hij het zelf noemde vol ‘muzikale suikertaartjes’: toegiften als Rostropovitsj’ Humoresque en vergelijkbare werken van Chopin, Paganini, Schubert, Dvorák, Massenet en anderen. Ook zijn jongste loot aan de cd-stam lijkt veilig, met barokke en klassieke celloconcerten van Vivaldi, Platti, Boccherini, Graziani (een plaatpremière) en Haydn. Op Giovincello - een speelse titel die lijkt te verwijzen naar de cello, maar niet meer is dan een Italiaanse koosnaam voor ‘jongeman’ - maakt hij er met Il Pomo d’Oro onder leiding van Riccardo Minasi echter een feestje van dat de schijnbare lichtheid van deze werken verre overstijgt.

Moreau durft te spelen, zoveel is duidelijk na de eerste noten van Haydns Celloconcert in C. Brutaal zet hij de lijnen uit, neemt hij het orkest op sleeptouw en probeert hij het jeugdige karakter dat de cello als solo-instrument in de achttiende eeuw nog bezat op alle manieren tot uiting te brengen. Ondertussen zingt zijn cello vooral in de langzame delen als een oude ziel die met wijsheid terugblikt op een vrolijke jeugd en die zo ook de concerten van Vivaldi, Platti en Boccherini een meerwaarde geeft die verleidt tot herhaaldelijk luisteren. Moreau vertelde ooit dat hij als vierjarige jongen voor de cello viel omdat hij het instrument zo menselijk vond zingen terwijl hij toevallig een les meemaakte van een jong meisje. Die fascinatie is nog steeds te horen in zijn spel. Moreau speelt geen cello, Moreau zingt zijn instrument."
Klassieke Zaken Magazine - Paul Janssen (6-2015)