Tubular Bells Ii
Oldfield, Mike
Genre: Pop
LP | 1 disc(s) | Release: 23-04-2015
Voor dit artikel heb je een platenspeler nodig
Verwachte levertijd (in NL): +/- 7 tot 15 werkdagen
Bestel- en levertijd
De getoonde levertijden (met uitzondering van In Stock-items) zijn enkel en alleen een gemiddelde op basis van de eerdere prestaties van achterliggende groothandels, distributeurs, labels en fabrieken.
Indien er geen voorraad is bij de Nederlandse distributeur/label/fabriek, dan kan het soms enkele weken duren! Dit betreft dan vaak een landelijke situatie.
BELANGRIJK: Om u een zo'n aantrekkelijk mogelijk verzendtarief/bezorgtarief te kunnen bieden, proberen wij orders van meerdere artikelen zoveel mogelijk gebundeld te versturen. Een deellevering is zeker mogelijk, maar over het algemeen is de algehele levertijd gelijk aan de levertijd van het artikel met de langste bestel- en levertijd! Neem dus gerust eerst contact met ons op indien u een deadline heeft. Wij kijken dan meteen of dit haalbaar is!*
ACTIE: 3% korting bij elke bestelling van min. 3 artikelen
Extra info
| Maatschappij: | Warner Music |
|---|---|
| Label: | Warner Strategic Marketing |
| Barcode: | 0825646233236 |
| Suffix - prefix: | 2564623323 |
| Taal: | en |
| Herkomst: | Holland |
Beschrijving
Met deze release ging Oldfield verder waar zijn briljante debuutalbum "Tubular Bells" ophield, dat al lang muziekgeschiedenis had geschreven sinds de release op 25 mei 1973. Bij het beluisteren van het nieuwe album werd meteen duidelijk waar de parallellen met het eerste "Tubular Bells" liggen en waar de verschillen zitten. De structuur van de muziek is gedeeltelijk identiek. De "Master of Ceremonies", de "Monster Roar", de "Westernsaloon" aan het eind, dit alles is terug te vinden. De stukken komen qua tempo en klankkleur min of meer overeen met de "geest" van het origineel, maar de melodieën zijn geheel nieuw. Dit is hoe "Tubular Bells II" komt aan de ene kant heel bekend en aan de andere kant heel vreemd over. De vrees dat Mike Oldfleld alleen zijn eigen plagiaat heeft geleverd, wordt op indrukwekkende wijze weerlegd. Ondanks de ontleningen hebben we te maken met een zelfstandig werk dat in muzikaal opzicht minstens gelijk is aan het origineel en in technisch opzicht veruit superieur is. De stemmingswisselingen zijn fascinerend en de melodieën blijven in het gehoor liggen. De onvergelijkbare, Oldfield-typische synthese van folk, rock en pop, de krankzinnige juxtapositie van elektrische gitaar, doedelzak en Britse humor, maken het album tot een aanbeveling voor een nieuw tijdperk Humor, maak het album een aanbeveling voor fans
Men voelt dat Oldfield er lang over heeft nagedacht hoe het stuk aan de tijd kon worden aangepast (om het woord "modern" te vermijden, want Oldfield heeft zich nooit beziggehouden met zich naar de geest van de tijd te schikken), hoe hij met de motieven kon spelen en toch als "Tubular Bells" herkend kon worden. En daar is hij meer dan in geslaagd. Bij films wordt vaak gezegd dat remakes of sequels zelden in de buurt komen van het origineel, maar dat is niet het geval bij "Tubular Bells II": Terwijl het origineel in zekere zin het onrijpe kinderprototype was, is de tweede versie de volwassen jongvolwassene Versie is de volwassen jonge volwassene.
A1. Sentinel 8:06
A2. Dark Star 2:16
A3. Clear Light 5:47
A4. Blue Saloon 2:58
A5. Sunjammer 2:32
A6. Red Dawn 1:49
A7. The Bell 6:55
B1. Weightless 5:43
B2. The Great Plain 4:46
B3. Sunset Door 2:23
B4. Tattoo 4:14
B5. Altered State 5:12
B6. Maya Gold 4:00
B7. Moonshine 1:41
Aanbevolen
Recent bekeken
