In Time

"Het heeft ons ons hele leven gekost om dit punt te bereiken, deze vrijheid. Vanaf de eerste noten klonk onze nieuwe muziek als een explosie van geluid. We gingen waar de liedjes ons brachten. We zijn er eindelijk in geslaagd om muziek te maken als volwassenen, als mannen." - Raul Malo, zangeres van de Mavericks..

De Mavericks zijn terug. De country-zware garageband uit Miami verscheen in 1989 met een temperamentvol debuutalbum, dat evenzeer was samengesteld uit onschuld, intensiteit en muzikale vintage-invloeden

Maar de tijd vliegt als je het zo druk hebt met het leven als de maverick band The Mavericks. Twee decennia zijn verstreken sinds haar polyritmische stijl van postmoderne country muziek heeft gebracht liedjes als "All You Ever Do Is Bring Me Down", "Here Comes The Rain" en "Dance The Night Away" naar de wereld

Met hun nieuwe album "In Time" vliegt de tijd weer voorbij. De band rond de Cubaans-Amerikaanse leadzanger Raul Malo, die met succes elk hokjesdenken heeft getrotseerd, de grenzen van het genre heeft doen vervagen en iedereen blij heeft gemaakt, is terug. De "meest interessante band ter wereld" heeft de aanstekelijke energie en het solide geluid van hun live-shows vastgelegd voor "In Time", het eerste album dat The Mavericks uitbrachten bij Valory Music Co

Of het nu de Buck Owens zijn die "Dance In The Moonlight" hebben beïnvloed, het panoramische, Orbison's eske "Born To Be Blue", het met hoorns gestippelde retro noir nummer "Back In Your Arms Again" of het Tex-Mex geluid van "All Over Again": ook hier hebben The Mavericks hun weg naar soulvolle, unieke muziek gevonden

Het leven heeft haar verrijkt: Raul Malo, de leadzangeres, wiens weelderige en soepele stem eigenlijk alleen maar vergeleken kan worden met die van Roy Orbison - wat betreft het vermogen van Malo om eenzaamheid, verlangen en leven over te brengen. Opnieuw zijn drummer Paul Deakin en multi-instrumentalist Robert Reynolds aan boord, evenals twee oude metgezellen: toetsenist Jerry Dale McFadden en ervaren gitarist Eddie Perez. De Mavericks hebben hun schat aan ervaring vergroot, hun speelvaardigheid aangescherpt en hun muzikale horizon opnieuw getekend. Tijd en leven hebben de band tussen hen verdiept, waardoor de chemie van de Grammy-winnende band naar een nog hoger niveau is gebracht

"Misschien heeft de afstand ons een gevoel gegeven van wat er kan gebeuren als we samenkomen," zegt Deakin, die de laatste jaren tussen kunst en ambacht en het toeren met David Mead en Jason White heeft doorgebracht

"Toen we er de hele tijd waren, hebben we het niet eens gemerkt, maar er gebeurt zeker iets bijzonders als Raul, Robert, Eddie, Jerry Dale en ik in dezelfde kamer zijn. De opnames voor dit album hebben ons echt gekruid: de passie, de urgentie en een hyper-hoorzaamheid van hoe je samen kunt swingen. Dat is de enige manier waarop we het met elkaar eens kunnen zijn."

Bijna ironisch. Want op een ietwat onsamenhangend album van zeven jaar geleden na, waren The Mavericks hun eigen weg gegaan. Zeven jaar waarin ze nauwelijks met elkaar hadden gesproken, nauwelijks hadden nagedacht over de band, niet in dezelfde ruimte waren geweest - wat gedaan was, was gedaan. Door toeval, intuïtie en gunstige kosmische constellaties overwoog de band onlangs enkele live-optredens op grote Amerikaanse festivals, totdat het idee ontstond om samen de studio in te gaan

The Mavericks zijn nooit een conventionele band geweest. In de loop van de tijd is hun legende gegroeid, en de vraag naar een reünie groeide mee. "Ik ben altijd tegen mensen geweest die alleen de oude liedjes van mij verwachten. Mavericks liedjes, die de soundtrack vormen van voorbije momenten in hun leven, soms meer fantasie dan feiten. Ik heb de afgelopen jaren nog steeds muziek gemaakt - en dit nagelen aan het verleden hield niet op", zegt Raul Malo

Dus begon de 47-jarige, ondanks alle respect voor de uitstraling van de oude buitenbeentjes, na te denken over de vraag of er niet meer muziek moest worden gemaakt

"Het is grappig", zegt Eddie Perez, die inmiddels met Chris Shiflett van de Foo Fighters, met Dwight Yoakam, Miranda Lambert, George Straight, Lee Ann Womack en met Raul Malo als solo-artiest heeft gespeeld, "hoe snel we op het idee kwamen van het nieuwe album uit een paar shows samen, het was een sneeuwbaleffect. Ieder van ons leeft om muziek te maken, en samen zijn we gewoonweg onvergelijkbaar." "Ik verwachtte dat iedereen tot het uiterste zou gaan, dat ze zich zouden uitleven," bekent Malo, "dat ze zich zouden gedragen als mannen en muziek zouden maken. En dat deden ze. En dan nog wat meer."

Malo verbergt het feit dat er geen pre-productie is geweest voor "In Time". Hij was op tournee in Europa vlak voor de opnames. De anderen hadden verplichtingen. Van daaruit werd de productie spontaan. Ze laten zich verrassen

Van een oceaan van invloeden: van Dean Martin tot ZZ Top, Merle Haggard en George Jones, via tango's, polka's en Ravel's "Bolero", hebben The Mavericks de spannende muzikale momenten van "In Time" opgevist. Het album is pure durf. "Het bevat zoveel genres. Als je het op een of andere manier stilistisch zou moeten verklaren, zou het "all inclusive" zijn, zegt Perez met een lach

"Na 30 seconden kwam het eraf", beschrijft Malo de eerste sessie. "We begonnen te spelen en alles ging vanzelf. Een geluidsexplosie. Er is die mooie eenvoud, maar het is ook op een of andere manier bedrieglijk, want als we spelen, kennen we elkaar te goed

"Er was dit gevoel dat er elk moment iets mis kon gaan," bevestigt Paul Deakin, "dus er was deze directheid, intuïtie, een echt verblijf in de liedjes. Raul heeft het bewust niet voor ons gespeeld voor de sessies. Dus we luisterden extra goed tijdens het spelen, waren ongelooflijk attent, omdat we niet wisten waar we heen gingen." "{De voorganger van het studio-album} "Figure Trampoline" was {1998} een enorme live-productie" herinnert de drummer van de Mavericks zich hun album prehistorie: "Music For All Occasions" hebben we opgenomen {1995} in de kelder van Sony Publishing. En "Crying Shame" was {1994} onze eerste echte studiosessie in Nashville met grote producenten. "Huilende Schaamte" bracht het rauwe, ongepolijste in ons naar boven. "In de tijd" voelt nu echt, echt goed," zegt Deakin, "alsof we nog steeds in dat oude pakhuis in Hialeah, Florida zijn. We gingen uiteindelijk ver terug, klinkend als een garageband achter die stem."

Ondanks hun schittering en verfijning, de uitverkochte shows in de Royal Albert Hall in Londen, de cultureel belangrijke tournees in Japan, Zuid-Amerika en Europa, zijn de Mavericks een post-punkband gebleven met diepe retro-invloeden uit de indiescene van Miami

Daarom voelen de Mavericks zich net zo goed thuis in de slimme jaren '50 wandeling van "That's Not My Name" als in Miami's "Little Havana" geluid, terwijl ze luisteren naar "As Long As They're Lovin Tonight", parallel aan de stoïcijnse tederheid van "In Another's Arms" en het epische op en neer "Call Me When You Get To Heaven" met de legendarische McCrary Sisters, het nummer was perfect op de eerste plaats!

"Deze plaat nodigt iedereen uit", legt Malo uit, "het is een mix van verschillende ritmes, verschillende plaatsen en tijden. Van "Rednecks" tot Cubanen, van Mexicanen tot "Gringos", je kunt je eigenlijk wel voorstellen dat iedereen wil dansen op een liedje als "Dancing In The Moonlight". Dit album brengt mensen naar nieuwe plaatsen, wetende: het is allemaal één wereld

"We zijn eigenlijk voortdurend in oorlog met de term 'mainstream'," voegt bassist Robert Reynolds toe. "Er waren natuurlijk tijden dat we in de "mainstream" zaten, maar dat was meer de mainstream die ons omhelsde toen we in onze muzikale niche zaten. We zijn altijd trouw gebleven aan onszelf - en met onze outsider-status {de bandnaam beschrijft het perfect} weerspiegelen we mogelijk Amerika, waarvan de wortels altijd al een smeltkroes zijn geweest. Luister naar Raul's teksten: deze kracht en passie! Hij schildert een groter universum: grote liefde, groot verlies, grote vreugde - en feesten, leven! Muzikaal gezien is het allemaal erg spannend, maar één laag eronder is soms een grote pijn." "Raul's teksten vertegenwoordigen de hele mensheid," zegt Paul Deakin, "als je dan zijn stem en zijn ader voor de melodie toevoegt, raakt het de mensen

Zeker, "Tonight Is The Night" met zijn opkomende melodie en onbevreesde verve - een klassieke landelijke verleiding! Een sensuele schok gaat door het Hammondorgel en Mariachi zwanger "Amsterdam Moon". En de spaghetti western van "Come Unto Me" maakt dramatische golven tussen hurkende blaasinstrumenten, waarover de stem van Malo op briljante wijze zijn spieren buigt

Keyboarder Jerry Dale McFadden, die in 1993 bij de band kwam, zegt: "Deze nieuwe muziek is gewoon echt, het verspreidt een magische sfeer. Je kunt niet aan de nummers zien dat we er aan gewerkt hebben. In plaats daarvan klinken ze alsof we ze net hebben uitgevonden." McFadden is er zeker van dat de oude Mavericks-fans zullen juichen voor "In Time" en het album zal zeker een jonger publiek aantrekken. "We hebben een geweldige plaat gemaakt en er zijn veel mensen die nu net onze muziek, onze vibe ontdekken en horen dat we dauwfris zijn. Het oude wordt het nieuwe."

"Dit album is erg mannelijk," zegt Raul Malo, en daarmee is hij krachtig onderschat. "Er is een beetje roekeloosheid daar, ik zou zeggen de stierenvechter met de bloem in zijn mond. En dan gaat het om mannen...en vrouwen en hoe verschillend we zijn, maar hoeveel we elkaar nodig hebben. Laten we stoppen met het "begrijpen". Laten we weer zijn wat we zijn."

Om weer te zijn wat je bent: deze kleine gelijkenis vat de terugkeer van de Mavericks naar de ring perfect samen. De wildheid van haar muzikaliteit, het unieke van haar zorg en ja, de verregaande uitbundigheid die elk van haar noten doordrenkt. "Ons onophoudelijk egoïstisch streven naar plezier en plezier heeft ons altijd gedreven," geeft Paul Deakin toe. "Maar ook, het geven van creatief plezier heeft altijd gewerkt, heeft een urgentie gecreëerd die ons sterk bindt aan de liedjes. We creëren niets voor een niche of een genre, we willen een geest vangen, dat is altijd al onze kracht geweest."

"Toen we de nieuwe kinderen waren, was er die opwinding," voegt Reynolds eraan toe, "misschien een naïviteit die overkwam als schaamteloosheid, maar we waren altijd eerlijk. Nooit trendy, want we hebben nooit iets achterna gezeten. Misschien waren we rebellen omdat we anders waren. Ik denk dat de mensen nu weten wie we zijn en wat we doen. Geen hipsters, alleen wij

"De fans hebben ons altijd begrepen," vat Raul samen. "Ze voelden zich thuis bij ons - toen, zoals nu is het wat de mensen willen. Het leven is zo serieus, laten we dat even vergeten en er van genieten!

"Dat is een van de beste dingen aan ons nieuwe label", besluit Malo met een verwijzing naar het nieuwe huis van de Mavericks in de industrie. "Scott Borchetta, de CEO van de Big Machine Label Group, was er toen iedereen ons kende en ons grote steun gaf. Niemand van het label heeft ons geboeid. Ze wilden gewoon een nieuw Mavericks album, en ik denk dat we het aan hen hebben gegeven."

1. Back In Your Arms Again
2. Lies
3. Born To Be Blue
4. Come Unto Me
5. In Another's Arms
6. Fall Apart
7. All Over Again
8. Forgive Me
9. Amsterdam Moon
10. That's Not My Name
11. As Long As There's Loving Tonight
12. Dance In the Moonlight
13. Call Me When You Get To Heaven
14. Ven Hacia Mi (Come Unto Me)