Absence + 3

Ruim twee jaar na de release van haar laatste werk "My One and Only Thrill", toerde Melody Gardot de wereld rond, zich van continent naar continent en van optreden naar optreden. Eigenlijk zou je denken dat ze daarna wel een tijdje genoeg zou hebben van reizen. Maar nee, Melody bleef rusteloos en verlangde naar afwisseling. Helemaal alleen zette zij haar reizen voort om mensen en andere culturen te leren kennen. Zij zwierf door de woestijnen van Marokko en de straten van Lissabon, bezocht de tangobars van Buenos Aires en de stranden van Brazilië, en probeerde voor "The Absence" iets van de essentie van al deze exotische plaatsen vast te leggen zonder haar geheel eigen muzikale identiteit op te geven.

In de zomer van 2010 maakte Melody een last minute reis naar Marrakech. Tijdens een overnachting in de woestijn kreeg zij een soort openbaring, zegt zij: "Er zijn zoveel talen en zoveel culturen," meldt zij, "maar het is altijd verbazingwekkend hoezeer de muziek van de hele wereld in de geest op elkaar lijkt."

Melody maakte haar volgende stop in Lissabon. Met haar piano maakte zij zich thuis in een verweerd palazzo in het oude centrum van Alfama en probeerde zij de zogenaamde saudade, dat ondefinieerbare, door en door Portugese gevoel van verlies en verlangen, tot op de bodem uit te zoeken. Liedjes als "Lisboa" geven een indruk van haar verblijf in de Portugese hoofdstad en van de muzikale geluiden die ze oppikte in de smalle steegjes: van spelende kinderen, kerkklokken, zangers op straathoeken. Zij leerde de taal, zwierf door fado clubs en verdiepte zich in het schrijven van liedjes.

Van Lissabon ging de reis verder naar Buenos Aires. Als gepassioneerd tangodanseres voelde zij zich natuurlijk aangetrokken tot de historische wijk San Telmo, waar de straten letterlijk gevuld zijn met het geluid van tangomuziek. Geïnspireerd door de dramatische ritmes en de geest van de tango, schreef zij stukken als "Goodbye" en het broedende "So We Meet Again, My Heartache". De exotische straatcultuur van Buenos Aires bood haar een decor om nog dieper in te gaan op het saudadegevoel.

Uiteindelijk was Melody klaar om zich in de zon te wagen en de muziek van Brazilië te ontdekken. Ze charterde een zeilboot en vroeg de schipper naar het noorden te sturen. Een maand lang voeren ze langs de Braziliaanse kust. Het was precies wat Melody nodig had om tot rust te komen. De rijke kleuren van het landschap, de glimlach van de mensen en de passie van de samba trokken Melody uit de diepten van verlangen en droefheid. Liedjes als "Mira" en "Yemanjá" werden daar gemaakt.

"Veel van de verhalen op dit album zijn gebaseerd op mijn eigen ervaringen," zegt Melody Gardot, "maar ook op observaties die ik deed toen ik met al die vreemde mensen leefde. Ik zag hoe zij op de meest onopvallende ogenblikken plotseling door droefheid of vreugde werden aangegrepen, en al doende ontstond er een gemeenschappelijke band tussen ons"

"Als je liefde op een andere manier ervaart, als je begrijpt wat liefde in een gemeenschap betekent, dan realiseer je je wat mensen werkelijk verbindt," filosofeert de Amerikaanse songwriter. "Voor mij verandert het veel: het bracht me dicht - vooral in Brazilië - bij mensen die muziek gebruiken om te vieren."

Met al deze ervaringen en muzikale indrukken in haar bagage keerde Melody terug naar de VS, waar zij onmiddellijk contact opnam met producer, componist en gitarist Heitor Pereira.

"Het was een geweldige ontmoeting," herinnert Melody zich van de ontmoeting met Pereira. "Ik had een punt bereikt waarop ik niet meer wist wat ik nu moest doen. Op de een of andere manier, gedurende de maanden dat ik gereisd had, was al deze muziek in mij opgeborreld, maar had nog geen uitweg gevonden. Ik had een partner en medewerker nodig met mijn eigen geniale trekjes. Ik had iemand nodig die gek genoeg was om te begrijpen hoe serieus ik was toen ik een zin zei als 'Ik wil palmbladeren en wasbord spelen'. Meer dan dat, hij moest er ook voor zorgen dat ik kreeg wat ik wilde."

Heitor Teixeira Pereira (ook bekend als Heitor TP), die uit Brazilië komt en nu in de VS woont, bleek de perfecte partner te zijn. Hij was gitarist van de band Simply Red van 1988 tot 1996 en begeleidde popgrootheden als Sting, Elton John, Rod Stewart, k.d. lang, Seal, Caetano Veloso en Jack Johnson voordat hij naam maakte als filmcomponist en musicus (o.a. "Madagascar", "Mission: Impossible II" en "De Smurfen"). Net als Melody Gardot heeft hij een voorliefde om muzikaal buiten de gebaande paden te treden en te ravotten in het niemandsland tussen westerse popmuziek, jazz, blues en soul. En als het aankomt op het uitproberen van sonische ideeën, is hij net zo avontuurlijk als Melody zelf.

De twee werkten samen aan nummers als "Se você me ama" ("Als je van me houdt") en "Amália". Heitor speelt natuurlijk gitaar, en is ook als zanger te horen in "Se você me ama". Hij schreef ook de orkestrale arrangementen. De kerngroep werd gecompleteerd door bassist John Leftwich, percussionist Paulinho da Costa en drummers Jim Keltner en Peter Erskine.

1. Mira
2. Amalia
3. So Long
4. So We Meet Again My Heartache
5. Lisboa
6. Impossible Love
7. If I Tell You I Love You I'm Lying
8. Goodbye
9. Se Voce Mi Ama
10. My Heart Won't Have It
11. Yamanja

BONUSTRACKS:
12. La Vie En Rose - Music Video
13. La Vie En Rose - Music Video Behind the Scenes
14. La Vie En Rose