Two Symphonies

Istvan Vardai (violoncello) & Camerata Schweiz, Howard Griffiths

Meesterschap van Vanhal

Johann Baptist Vanhal behoort tot de meest productieve componisten van de achttiende eeuw. Er zijn onder andere zevenenzeventig symfonieën en zestig soloconcerten van hem gedocumenteerd. Vanhal maakte echter al vroeg naam, niet alleen door de kwantiteit van zijn werken, maar ook door de kwaliteit ervan. Al in 1772 merkte Charles Burney op, toen de componist nog maar drieëndertig jaar oud was, dat hij niet zou aarzelen "om Vanhal's symfonieën te noemen onder de meest complete en perfecte composities, voor vele instrumenten, waar de muziekkunst op kan bogen." En in 1814 schreef Friedrich Rochlitz in zijn overlijdensadvertentie over Vanhal: "Hij was geruime tijd, en vooral totdat de werken van J. Haydn en Mozart wijder verspreid werden en een diepere impact hadden, een van de meest populaire, ja zelfs een van de meest gerenommeerde instrumentale componisten in Duitsland." Het enige dat we hieraan kunnen toevoegen is dat we samen met de Camerata Schweiz onder Howard Griffiths drie echt aangrijpende werken van Vanhal (de symfonieën als premièreopnamen) hebben uitgezocht.

Johann Baptist (Jan Krtitel) Vanhal (1739-1813):
 Cello Concerto in C Major, Weinamnn IId, C1
 Symphony in C major (Bryan C9)
 Symphony in E Minor, e2

Recensies:

"Tussen de twee symfonieën staat het Celloconcert in C majeur, zo'n tien jaar later gecomponeerd. De hoekdelen pronken met een vrij martiale stijl met trompetten en pauken, maar bevatten ook een prachtig, lyrisch adagio. Dit technisch veeleisende stuk is een geschenk uit de hemel voor de Hongaarse cellist Istvan Vardai, geboren in 1985, die hier zijn zekere vingerzetting en virtuoze strijkkunst kan demonstreren, niet alleen in de cadensen."
klassik-heute.com 01/12

"Er gaan geruchten dat Johann Baptist Vanhal (1739-1813) van Nederlandse afkomst was. Helaas is er geen bewijs voor, in de muziekgeschiedenis geldt Vanhal gewoon als een Bohemer. Maar wát voor een: een componist van topniveau. De symfonieën in C en e (twee van de 77) en het Celloconcert in C zijn werken van zeer hoge kwaliteit, die de vergelijking met het oeuvre van de zeven jaar oudere Haydn kunnen doorstaan. Neem de Symfonie in C: achttien minuten puur plezier, kolkende kwaliteit vol magische momenten. Onbegrijpelijk dat deze muziek niet regelmatig in de concertzaal klinkt. Het eerste deel is puur Sturm und Drang, vol muzikale energie en zwanger van ideeën. Hierop volgen een bekoorlijk Cantabile en een swingende finale. Natuurlijk, Vanhal lijkt zoveel op Haydn dat je zou kunnen opperen: weinig origineel. Maar probeer eens zo ‘weinig origineel’ als Vanhal te zijn – dat lukte in zijn tijd geen enkele andere componist. Zijn Celloconcert, voortreffelijk gespeeld door István Várdai, is erg aantrekkelijk. Het is duidelijk dat Camerata Schweiz o.l.v. Howard Griffiths (de man die ook de symfonieën van Ries zo voortreffelijk opnam) zin had in deze opname."
Klassieke Zaken Magazine