Voice

Pianiste en componiste Hiromi Uehara, wiens gepassioneerde en opzwepende keyboardwerk sinds haar debuut in 2003 een lichtend licht is in het jazzlandschap, gelooft dat de stem die nooit spreekt soms de krachtigste van allemaal kan zijn.

Haar nieuwste release, een negen nummers tellende trio-opname met de eenvoudige titel Voice, drukt een scala aan menselijke emoties uit zonder de hulp van een enkele tekst.

"Als ik muziek speel, realiseer ik me dat het echt emoties filtert," zegt Hiromi. "Ik heb dit album Voice genoemd omdat ik geloof dat de echte stem van mensen wordt uitgedrukt in hun emoties. Het is niet iets dat je echt zegt. Het is meer iets dat je in je hart hebt. Misschien is het iets wat je nog niet gezegd hebt. Misschien ga je het nooit zeggen. Maar het is je ware stem. Instrumentale muziek is vergelijkbaar. We hebben er geen woorden of teksten bij. Het is de ware stem die we niet echt onder woorden kunnen brengen, maar we voelen het als het echt is."

Hoewel ze zelf een betoverende instrumentaliste is, krijgt Hiromi voor dit project de hulp van twee even formidabele spelers - bassist Anthony Jackson (Paul Simon, The O'Jays, Steely Dan, Chick Corea) en drummer Simon Phillips (Toto, The Who, Judas Priest, David Gilmour, Jack Bruce). Jackson had eerder meegespeeld op een paar nummers van elk van Hiromi's eerste twee albums - Another Mind in 2003 en Brain in 2004 - maar ze hadden nog nooit een heel album samen opgenomen. "Ik ben altijd een grote fan geweest van zijn basspel," zegt ze. "Ik heb altijd graag met hem gespeeld en ik was erg blij dat we eindelijk de kans hadden om samen een heel album te maken."

Voorafgaand aan dit project had ze Phillips nog niet ontmoet, maar hij werd niet alleen sterk aanbevolen door Jackson, maar ook door Stanley Clarke, de legendarische jazzfusionbassist die haar een prominente plek gaf op zijn twee meest recente projecten, Jazz in the Garden in 2009 en The Stanley Clarke Band in 2010. "Hoe meer muziek ik voor dit album schreef, hoe duidelijker ik het geluid van Simon op drums hoorde," zegt Hiromi. "Toen ik Anthony en Stanley vertelde dat ik aan Simon dacht om te drummen voor dit project, moedigden ze me allebei aan om hem te vragen, dus dat deed ik, en ik ben zo blij met hoe het geworden is. Vanaf de eerste noot van de eerste repetitie was ik erg enthousiast over waar we heen konden met deze opname."

Verderop is "Temptation" relatief ingetogen in vergelijking met de voorgaande nummers, maar met een solide pianomelodie die blijft lonken. Het nummer nodigt de luisteraar uit om na te denken over wat er gebeurt als we uiteindelijk toegeven aan dat wat we zo verleidelijk en verleidelijk vinden. Hiromi vraagt: "Is het resultaat van die verleiding zoet of bitter?"

"Haze", het enige solo pianospoor in de hele opname, is precies wat de titel suggereert - een glinsterend stuk waarvan de melodische randen soms scherp en soms onbestemd zijn. Het nummer suggereert "onduidelijk zicht, scherp dan weer wazig," zegt Hiromi. "Er was zoveel opwinding onder ons drieën toen we deze plaat aan het opnemen waren. Zelfs toen ik dit solostuk aan het opnemen was, gaven Anthony en Simon me veel aanmoedigingen over de verschillende takes, wat wel en niet werkte."

Als geheel vertellen de individuele nummers op Voice een verhaal, zegt Hiromi, maar ze merkt snel op dat het verhaal open is en onderhevig aan interpretaties. "Ik heb het niet over een verhaal in de zin van een roman," zegt ze. "Mensen kunnen er gewoon naar luisteren en beslissen hoe het hun eigen leven weerspiegelt. Ze kunnen zich gewoon inbeelden wat de muziek hen doet inbeelden. Dat is het mooie van muziek zonder woorden. Het is gewoon een kwestie van je verbeelding gebruiken, je eigen stem vinden in de muziek en meereizen waarheen het je ook brengt."
(concordmusicgroup. com)

1. Voice
2. Flashback
3. Now or Never
4. Temptation
5. Labyrinth
6. Desire
7. Haze
8. Delusion
9. Beethoven's Piano Sonata No. 8, Pathetique