Shostakovich: Symphonies Nos. 5 & 9

Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Vasily Petrenko

Na hun opwindende vertolking van Sjostakovitsj' Elfde Symfonie (8572082), verkennen Vasily Petrenko en het Royal Liverpool Philharmonic Orchestra de diepe ambivalenties van de meest gespeelde symfonie van de componist, de Vijfde, geschreven in 1937 op een moment dat hij onder intense persoonlijke en politieke druk stond van de autoriteiten. Het parmantige, neoklassieke karakter van de Negende Symfonie (1945) bracht Sjostakovitsj ertoe op te merken dat "muzikanten het graag zullen spelen en critici het met plezier zullen opblazen". Sjostakovitsj's verbazingwekkend afwijkende oorspronkelijke ontwerp voor de opening van het eerste deel van de Negende is beschikbaar op 8572138.

Shostakovich:
 Symphony No. 5 in D minor, Op. 47
 Symphony No. 9 in E flat major, Op. 70

'Wat frappeert bij Petrenko is dat hij zijn vak met zoveel technisch overwicht en muzikaal inzicht beheerst. Uiterlijke effecten en briljant orkestspel zijn er uitsluitend ter meerdere glorie van de componisten en niet ten behoeve van zijn eigen imago. Je zult bij hem dan ook meer passages aantreffen die frapperen door sfeer, verfijning en finesse dan door loze orkestrale krachtpatserij. Al kan hij waar nodig ook stevig uitpakken en naar een flinke dramatische climax toewerken. Hét kenmerk van de ware grote dirigent.'
Klassieke Zaken Magazine - Hans Heg

"Petrenko's... Vijfde is opmerkelijk vanwege de strakke discipline en gedetailleerde karakterisering van muzikanten die duidelijk in de lift zitten. Het vijfdelige Negende heeft voldoende energie en spierkracht om er meer van te maken dan louter een afleidingsmanoeuvre. ...Petrenko neemt de tijd met het tweede deel en geeft bijna te veel pijnlijke reflectie, ondanks de lieflijkheid van het spel. ...een suizende Presto, die aantoont hoe ver de bedrijfsvirtuositeit van de RLPO zich in relatief korte tijd heeft ontwikkeld, zorgt voor een cartoonachtige uitbarsting van snelheid op zijn pompeuze hoogtepunt. Hoewel je dit of dat effect misschien niet leuk vindt, is de uitvoering als geheel behendig en onmiskenbaar overtuigend.
Gramophone Magazine - December 2009

"...de Liverpool-snaren zijn nog niet helemaal opgewassen tegen het klassieke Stokowski/Ormandy-geluid. Maar ze kunnen zeker elke nuance in deze gedetailleerde partituur aan, en in ieder geval heeft Ormandy nooit in de donkere hoeken van dit meesterwerk gekeken op de manier waarop Petrenko doet dat ook in Isle of the Dead, het obsessieve roeimanschap van Charons boot en een strakkere, dramatischer contrasterende dialoog tussen wolkje en rots in het eerdere toongedicht, maar de Dansen zijn waar het om gaat.
BBC Music Magazine - March 2010 *****