Roaring Rotterdam

Elma van den Dool (soprano) & Netherlands Chamber Choir, Netherlands Radio Symphony Orchestra, G.Albrecht & T.Kaljuste

Deze cd bevat drie werken die eind jaren negentig zijn gecomponeerd. Roaring Rotterdam opent met reminiscenties aan Bach (het openingskoor van de Johannespassie), Smetana's De Moldau en de opening van Wagners Das Rheingold, de popgroep Yes en Amerikaanse minimalistische muziek. Het idioom van Roaring Rotterdam lijkt op het eerste gezicht duidelijk tot het postmodernisme te behoren, hoewel de diep serieuze toon van dit stuk op de een of andere manier haaks staat op de 'alles mag'-houding. Bovendien lijkt het allesbehalve fragmentarisch, aangezien alle afzonderlijke elementen van het stuk aan het einde samenkomen en culmineren in een onontkoombaar, granietachtig koraal, een triomf van harmonische en ritmische eenvoud en ondubbelzinnigheid. De koorcyclus Harmonie der Sferen trok direct na de première in de Doelen op 14 november 2002 internationale aandacht. In het eerste deel is de invloed van György Ligeti te horen; Franssens beaamt dit graag, aangezien hij de Hongaarse maestro beschouwt als een van de belangrijkste naoorlogse componisten. Franssens' Magnificat is zeker een lofzang, maar dan wel op teksten van de Portugese dichter Fernando Pessoa die handelen over de natuur, over de overweldigende kracht van het zonlicht, over het tijdloze en vanzelfsprekende bestaan ??van de bomen en de onbeduidendheid van het individu tegenover dergelijke natuurverschijnselen. Joep Franssens is een van de bekendste Nederlandse componisten van dit moment. Hoewel zijn veelzijdige muziekstijl het niet gemakkelijk maakt hem te classificeren, wordt hij desalniettemin vaak beschouwd als de Nederlandse vertegenwoordiger van de zogenaamde Nieuwe Spiritualiteit. Zijn orkestmuziek wordt veelvuldig uitgevoerd in Nederland, terwijl zijn koormuziek ook internationale erkenning heeft gekregen. Franssens is van mening dat het zijn taak is om de niet-functionele stijlen van de moderne muziek weer met de traditie te verzoenen; mede dankzij zijn inspanningen wint hedendaagse muziek nu weer een groter publiek. De muziek van Franssens wordt gekenmerkt door brede en dramatische gebaren, een uitgesproken langzaam tempo dat wordt afgewisseld met een voortdurende beweging die soms ook manisch is, een gevoel voor ruimte, monumentale klankarrangementen, een neiging tot nadrukkelijke herhaling en een volledig gebrek aan affectie en bewust nadenken.

Joep Franssens (geb. 1955):
 Harmony of the Spheres
 Magnificat (1999)
 Roaring Rotterdam (1997)

Recensies