Peteris Vasks: Pater Noster/Dona Nobis Pacem/Missa

Latvian Radio Choir & Sinfonietta Riga, Sigvards Klava

De Letse componist Pïteris Vasks (*1946) is een van de beroemdste componisten uit de Baltische staten. Zelfs in de Sovjettijd wilde de componist het volk een stem geven door middel van zijn muziek, vooral omdat hij zelf ook werd blootgesteld aan intimidatie door de Sovjetautoriteiten vanwege zijn geloofsovertuiging. Het Letse Radio Kamerkoor en het Sinfonietta Riga onder leiding van Sigvards Klava hebben enkele van de heilige koorwerken opgenomen die, zoals veel van zijn wereldlijke koorwerken, niets minder zijn dan een zelfverlichting door middel van zang.

Vasks:
 Dona nobis pacem
 Missa
 Pater noster

Recensies:

"...de schoonheid van de muziek valt nauwelijks te betwisten. Sommige commentatoren vinden zijn huidige stijl te simplistisch, neoromantisch en sentimenteel... maar zelfs zij moeten de voortreffelijke uitvoeringen hier erkennen: helder, perfect tempo, prachtig uitgebalanceerd en weelderig gestructureerd, met precies de juiste toonhoogte van emotie."
BBC Music Magazine 2007 *****

“In het interview in het boekje merkt Peteris Vasks op dat tijdens de Sovjetoverheersing in Letland het componeren van gewijde koormuziek sterk werd ontmoedigd. Persoonlijke noodzaak weerhield hem er blijkbaar ook van om het Pater noster te schrijven waar zijn protestantse domineesvader om bleef vragen. Instrumentale muziek was belangrijker. Toen hij wel een Pater noster schreef (1991), was dat in een eenvoudigere, meer consonante stijl dan veel van zijn eerdere werk, expressief dicht bij het 'heilig minimalisme' dat een aantal Baltische componisten gemeen hebben, maar Vasks' drieklankstijl - die hij essentieel vindt voor gewijde muziek - heeft weinig met hen gemeen. Het is een korte, vredige meditatie die eerbiedig wordt uitgevoerd door het Letse radiokoor. Hetzelfde geldt voor Dona nobis pacem (1996), dat dezelfde evocatieve klankwereld bewoont. De Missa (2000, rev 2000-05) is een andere zaak. Het expressieve idioom is weliswaar hetzelfde, maar Vasks investeert zijn ideeën hier in muzikaal meer bevredigende vormen. Het gebruik van strijkorkestbegeleiding doet hier en daar, vooral in het Sanctus, denken aan Engelse muziek en klinkt een beetje als een vroege miszetting van Tippett. Er zijn ook sympathieke (ongetwijfeld toevallige) echo's van Howells in het Benedictus en het overvolle Agnus Dei.”
Gramophone Classical Music Guide - 2010