Brahms: Ein Deutsches Requiem

Dorothea Röschmann (soprano), Thomas Quasthoff (baritone) & Berliner Philharmoniker & Rundfunkchor Berlin, Simon Rattle

Een briljante, dienende koordirigent: Simon Rattle met Brahms' Duitse Requiem

Uit een overzicht van de discografie van Simon Rattle blijkt dat zijn benadering van Johannes Brahms nog steeds tot de (hoogwaardige) uitzonderingen behoort: Het Vioolconcert met Kyung-Wha Chung en het Eerste Pianoconcert met Leif Ove Andsnes: dit zijn Rattle's enige Brahms-interpretaties tot nu toe in de EMI Classics-catalogus. Daar komt nu een absoluut juweeltje van het repertoire bij: het Duitse Requiem, schitterend gegoten met de Berliner Philharmoniker, het Rundfunkchor Berlin en Dorothea Röschmann en Thomas Quasthoff als vocale solisten - live opgenomen in oktober 2006.

Als hoofd van de "Berlijners" heeft Rattle een plicht tegenover de traditie: de muziek van Johannes Brahms heeft het toporkest uit de Duitse hoofdstad mede gevormd; zij behoort tot het kernrepertoire. Rattle's benadering van het werk, waarin de componist een zeer persoonlijke, diep humane vorm van geloof uitdrukt, toont hem niet alleen als een orkestrale tovenaar, maar ook als een zeer bedreven koordirigent: "Rattle bevrijdt Brahms van alle brokaatzwaarte en schoolacademische hoogmoed", zo oordeelde Kulturradio RBB over het concert, en verder: "Met de Berliner Philharmoniker boetseert Rattle voor dit koor een voetstuk waarop het tot in de hemel kan groeien. En toont daarmee alle kwaliteiten van een briljante, dienende koordirigent." De solisten maken van dit Duitse Requiem een absolute topper: Dorothea Röschmann is te horen met een "wonderlijk vloeiende stem", "en de vocale autoriteit van Thomas Quasthoff blijft niet achter. Aanbevolen.

Brahms:
 Ein Deutsches Requiem, Op. 45

"…this is a very impressive account of Brahms's German Requiem, deeply considered and most beautifully played and sung. The full, warm sound he draws from the Berlin Philharmonic has a sombre refulgence that becomes almost incandescent in the final movement's vision of the blessed dead. The vocal component is equally impressive, with beautiful choral singing. Thomas Quasthoff is an eloquent expounder of scripture in the baritone movements, Dorothea Röschmann ideally tender in 'Ihr habt nun Traurigkeit'."
BBC Music Magazine - April 2007 *****

"This is a lovely performance, sensitive to the work's consolatory mood, free-moving and sweetly sung. Rattle's reading does not obscure Brahms's debt to Schütz, Bach and the other great pre-classical German Protestant composers, but it stresses more the work's roots in the new German school: to the influence, above all, of Brahms's cherished and much mourned mentor, Robert Schumann. This is not a period performance in the sense of attempting to conjure forth period sounds. The opening colloquy for violas and divided cellos is pure Berlin (Nikisch would have recognised the sound, as would the young Karajan). The singing is awed and reverential, with ravishing pianissimi from the superb Berlin Radio Chorus. What we have here is not authenticity of sound but authenticity of feeling and effect. Has there ever been a swifter performance of the fourth movement, 'Wie lieblich sind deine Wohnungen', or a more calming one? A flowing tempo which creates a sense of deep repose suggests that most sought-after of all qualities in an interpreter, the art that disguises art. Throughout, Rattle strikes a shrewd balance between the work's affective nature and its narrative power. Tempi are brisk in the two movements with baritone solo which carry much of the work's doctrine. The great choral codas to the second, third and sixth movements are also superbly judged. In the great choral peroration to the penultimate movement, space is provided for the words to tell, as Brahms clearly intends. Thomas Quasthoff, who seems a little out of sorts, is no match for Fischer-Dieskau on Klemperer's unignorably splendid recording (reviewed above); and Dorothea Röschmann's reedy tone and tight vibrato in 'Ihr habt nun Traurigkeit' may not appeal either. Still, the movement is so persuasively shaped that, heard in context, it, too, 'speaks' to us through the sonic squall. Internal balances between choir, soloists, and orchestra are generally well judged: apt to a performance which treats this great memorial prose poem with a mixture of acumen and affection that is entirely special.
Gramophone - Classical Music Guide 2010

AWARDS:
Grammy Awards - 50th Awards (2007)
Best Choral Performance - Winner Choral