Symphony No.3 & Suite

Symphony No3 in C minor (1910)
1.Allegro molto e passionato 9:14
2.Andante, un poco sostenuto 7:10
3.Presto feroce 5:14
4.Largamente - Allegro - Largamente 11:08

Suite 'Aus Jotunheim' (1892)
5.Lento, ma un poco andante 5:43
6.Vivo ed energico 4:08
7.Andante con moto 2:37
8.Allegro, giocoso 4:08
9.Lento 8:34

"Sinds 2006 zijn in de Julius Röntgen Edition van het Duitse niche-label CPO vijf cd’s verschenen. Er komen er nog tien. De serie zet de Duits-Nederlandse componist Julius Röntgen (1855-1932) als symfonicus stevig op de kaart. De vijftien cd’s bevatten maar liefst 21 symfonieën, 13 soloconcerten (voor piano, viool en cello) en losse orkestcomposities. De Nederlandse dirigent David Porcelijn (1947) neemt Röntgen op met verschillende orkesten, maar vooral met de NDR Radiophilharmonie uit Hannover.

David Porcelijn weet nog precies wanneer en hoe het gebeurde. In 2003 had hij een opname gemaakt van de Derde en Vierde symfonie van de Noor Christian Sinding (1856-1941). Bij de inventarisatie welke Nederlandse componisten in aanmerking zouden komen voor een integrale opname op het label CPO noemde hij Badings en Van Gilse. Burkhard Schmilgun, artistiek directeur van CPO, kwam met Röntgen. 'Schmilgun had geen idee wat hij zich op de hals haalde. Ik eigenlijk ook niet, want ik kende bijna niets van Röntgen.’ Toen Porcelijn in het Nederlands Muziekinstituut (Den Haag) ging zoeken kwam hij erachter dat Röntgen een ‘waanzinnig groot’ oeuvre bij elkaar had gecomponeerd. Alleen al vijfentwintig symfonieën en ongeveer twintig soloconcerten. Porcelijn heeft inmiddels de meeste Röntgens wel gedirigeerd. Er liggen nu negen cd’s te wachten op uitgave en hij heeft nog drie symfonieën te gaan. Voor Porcelijn is Röntgen ‘gewoon’ een heel goede componist. ‘De invloeden van Mendelssohn en Brahms zijn duidelijk maar dat geldt voor zoveel componisten van Röntgens generatie. Zijn muziek is mooi van vorm, muzikantesk, nooit te lang en staat als een huis.’ Sommige stukken noemt Porcelijn ‘wereldklasse’: de cantate Aus Goethes Faust (voor vocale solisten, koor en orkest), de Ballade über eine norwegische Volksweise en de Variaties over een Noors volkslied. Een prachtig project, vindt Porcelijn deze integrale. ‘Waarom zouden dirigenten zich steeds opnieuw wagen aan Mendelssohnintegrales of volledige Stravinsky’s en met een grote boog om minder courante, maar goede componisten als Röntgen heen lopen? Tussen de composities van die beroemdheden zitten toch ook een hoop minder interessante en zelfs vervelende stukken.’ Porcelijn adviseert alle collega’s die voor het Concertgebouworkest staan eens wat vaker naar links te kijken. ‘Wie zie je staan op het balkon in een cartouche tussen de bekende componistennamen: Röntgen! Wees eens nieuwsgierig, ga luisteren, voer wat van hem uit en zorg dan dat je hem op de goede manier promoot. Maak het publiek nieuwsgierig.’
De Röntgenserie loopt goed en is lovend ontvangen, vooral in de buitenlandse vakpers. In Nederland blijft de belangstelling achter. Porcelijn: ‘Wat je van ver haalt, is lekker, denkt men al snel. Nou, dan vind je juist bij Röntgen veel van je gading. Hij kwam op zijn 22ste  vanuit Leipzig naar Nederland, was verknocht aan ons land, is er tot zijn dood blijven wonen, maar is eigenlijk altijd een Duitser gebleven.’ Gevraagd hoe hij hem zelf zou promoten als hij de kans kreeg, denkt Porcelijn even na: ‘Röntgens muziek is fris, aansprekend en onverwacht goed.’ Een goudmijn derhalve, en cpo heeft nog heel wat verrassingen van zijn hand in petto."
Jurjen Vis-Klassieke Zaken Magazine

"De Staatsphilharmonie Rheinland-Pfalz voert hierop, onder leiding van de Nederlandse dirigent David Porcelein, Röntgens derde symfonie uit alsmede zijn orkestsuite Aus Jotunheim. De orkestrale compactheid van Brahms en de warme melodische lyriek van Grieg klinken in beide werken zonder meer door. Maar wat thematische verwerking betreft bereikt Röntgen, met name in zijn symfonie, een niveau die zich niet anders laat omschrijven als met ‘buitengewoon heldere betoogtrant’. Waar Brahms, zeker Bruckner en Richard Strauss maar vooral Mahler bij wijze van spreken úren voor nodig hebben om hun ‘verhaal’ te vertellen, daar duurt dat bij Röntgen hooguit een half uur. Het valt wellicht het best te definiëren als muzikale uitdrukking van de oer-Hollandse mentaliteitsthema’s ‘niet zeuren’ en ‘als je niets meer te zeggen hebt, dan houd je je mond’. Het resultaat hiervan: muziek die eigenlijk nooit de kans krijgt om luisteraars te vervelen. Dit klinkt een beetje ondergrensachtig, maar is het zeker niet. In tegendeel, Röntgen bóeit. En niet zo weinig ook. Geniet-ze."
Bron: Rob van der Hilst • De Recensent 26.02.2007