Poulenc: the Complete Chamber Music

Ian Brown (piano) & The Nash Ensemble

Deze verzameling van de complete kamermuziek van Poulenc laat de verschillende stijlen zien die hij hanteerde. Van de jazzy, bitonale passages van de Sonate voor Klarinet en Fagot en de Sonate voor Hoorn, Trompet en Trombone die is omschreven als 'Pergolesi met zijn pruik verkeerd' (Roger Nichols, Grove) tot de diepe schoonheid van zijn laatste drie sonates voor blazers. Ze zijn allemaal uiterst toegankelijk.

Het Nash Ensemble gaf eerder dit jaar een serie concerten van Poulenc's muziek in de Wigmore Hall met veel lovende kritieken en Hyperion is verheugd deze prachtige collectie te kunnen presenteren in dit eeuwfeestjaar van Poulenc.

Francis Poulenc (1899-1963):
 Sextet for piano and wind quintet, Op. 100
 Violin Sonata, FP 119
 Sonata for Two Clarinets, Op. 7
 Sonata for Horn, Trumpet & Trombone, Op. 33
 Cello Sonata, Op. 143
 Clarinet Sonata, Op. 184
 Sarabande for solo guitar, Op. 179
 Villanelle for piccolo (pipe) and piano
 Elégie for horn and piano, Op. 168
 In memory of Dennis Brain
 Trio for piano, oboe and bassoon
 Sonata for Clarinet and Bassoon, Op. 32
 Flute Sonata, Op. 164

Recensies:

"Het zal moeilijk zijn om meer consistente on-target presentaties van Poulenc's kamermuziek of meer geschikte geluidsweergave te bedenken. Een echte aanrader'
Fanfare USA

"Een set die zeker en terecht populair zal zijn."
BBC Music Magazine

"Wie uitvoeringen van deze muziek koestert, zou deze opname moeten beluisteren om de inzichten te ontdekken die de allerbeste musici van vandaag in deze partituren brengen'
Classic Express

"Hoe onterecht het ook mag lijken om slechts één van deze uitstekende artiesten eruit te pikken, Ian Brown verdient speciale vermelding. Hij speelt mee in negen van de dertien opgenomen werken en bevestigt daarmee zijn status als een van de meest bewonderde en muzikaal begaafde kamerpianisten van onze tijd. Hij weet bijvoorbeeld de uitbundige pianopartijen van Poulenc in het Sextet te beheersen zonder de sprankeling te verliezen, waardoor het werk coherenter klinkt dan ooit tevoren. Net als het Trio (waarvan de opening Stravinsky-invloeden laat zien), is het een mengeling van de uitbundige, jongensachtige stemming van de componist en zijn overwegend melancholische, bitterzoete lyriek. Deze laatste eigenschap komt het meest tot uiting in zijn meest geliefde kamermuziekwerken: de solo-blazersonates met piano, die alle drie de vorm van tombeaux hadden, de fluitsonate voor de Amerikaanse mecenas Mrs. Sprague Coolidge, die voor klarinet voor Honegger en die voor hobo voor Prokofjev. Alle rollen worden op idiomatische, gevoelige en bevredigende wijze vertolkt door de artiesten van het Nash Theater. De Elégie voor Dennis Brain was een niet geheel overtuigend experiment in dodecafonie: Poulenc had eerder geëxperimenteerd met atonaliteit en polytonaliteit in de kleine sonates (eigenlijk sonatines) voor respectievelijk twee klarinetten en voor klarinet en fagot. Er is een ontroerende uitvoering van de kleine Sarabande voor gitaar. Een hint naar de stemming van de gitaar aan het begin van het tweede deel is bijna de enige Spaanse verwijzing in de Vioolsonate, die werd gecomponeerd ter nagedachtenis aan de dichter Lorca, wiens verlies bitter wordt gesuggereerd in de woedende finale. In dit werk gaf Poulenc de piano (zijn eigen instrument) een meer dan gelijke status in het duo – een situatie die enigszins vergelijkbaar is met de luchtige Cellosonate, waaraan de componist langer besteedde dan aan enig ander werk – maar de balans in beide stukken is fijnzinnig bepaald door de uitvoerders en het opnameteam. De hele uitgave is een enthousiaste aanbeveling waard: het heeft alle potentie om de onbetwiste maatstaf voor de toekomst te worden."
Gramophone - Classical Music Guide 2010