Schwarze Erde: Lieder

Corinna Scheurle (mezzo-soprano) & Klara Hornig (piano)

Terwijl in de 20e eeuw overal ter wereld nieuwe liedvormen ontstaan - songs en hits in jazz, rock en pop - komt het klassieke kunstlied in de traditie van de 19e eeuw onder druk te staan. Een vrouwelijke zanger, een mannelijke zanger, een piano, gedichten over liefde en dood en een romantische toontaal: de toonaangevende kunstvorm van de burgerlijke salon wordt steeds meer een muzikale niche voor liefhebbers en freaks.

De bloeitijd van het Europese kunstlied, die begon in het midden van de 18e eeuw, eindigde aan het begin van de 20e eeuw. Maar de componisten Béla Bartók en Zoltán Kodály sloegen een andere weg in: ze vernieuwden het kunstlied door het terug te brengen naar zijn oorsprong, het volkslied.

Het meest fascinerende aan het werk van deze twee muzikanten is niet alleen hun nauwgezette etnomusicologische veldonderzoek, waarmee ze de Hongaarse volksmuziek voor altijd hebben bewaard. Ze slaagden er niet alleen in om deze muziek op te sporen, op te nemen (zo goed als ze op dat moment konden) en te noteren, maar ook om het hun eigen composities te laten inspireren. In de 20e eeuw, toen veel muzikanten, meestal om politieke redenen, de mantel van de volksmuziek droegen, creëerden Bartók en Kodály een echte volkskunst die niet aanmatigend was, niet simplificeerde, maar sprak over gevoelens die de luisteraars direct raakten.

Bartók:
 Acht ungarische Volkslieder

Berg:
 Vier Lieder op. 2

Kodály:
 Sieben Gesänge op. 6

Schumann:
 Fünf Lieder op. 40