Chants D'auvergne

Véronique Gens (soprano) & Orchestre National de Lille, Jean-Claude Casadesus

Jean-Claude Casadesus en het Lille Orchestra brengen alle kleine details in de partituur naar voren, zoals de mooie houtblazerssolo's die de drie Bourrées met elkaar verbinden. Misschien wordt dit de interpretatie voor het huidige decennium.

Joseph Canteloube (1879-1957) - Songs of the Auvergne (selection):

No. 1. La Pastoura Als Camps (The Shepherdess in the Fields)
No. 2. BaileroNo. 3a. L'aio De Rotso (Spring Water)
No. 3b. Ound'onoren Gorda? (Where Shall We Go?))
No. 3c. Obal, Din Lou Limouzi (Over in Limousin)
No. 1. Pastourelle (Pastorale)
No. 2. L'Antoueno (Antoine)
No. 5a. N'ai Pas Ieu De Mio (I Have No Sweetheart)
No. 5b. Lo Calhe (The Snail)
No. 4. La Delaissado (The Abandoned Girl)
No. 2. Passo pel prat (Go through the meadow)
No. 3. Lou Boussu (The Hunchback)
No. 4. Brezairola (Lullaby)
No. 5. Malurous Qu'o Uno Fenno (Sorry the Man Who Has a Wife)
No. 1. Jou L'pount D'o Mirabel (On Mirabel Bridge)
No. 2. Oi Ayai (Oh No!)
No. 6. Lou Coucut (The Cuckoo)
No. 2. Quan Z'eyro Petitoune (When I was a Little Girl)
No. 3. La Haut, Sur Le Rocher (Up There on the Rock)
No. 7. Uno Jionto Postouro (A Fair Shepherd

Recensies:

"Elk decennium kent zijn eigen favoriete solist voor de *Chants d'Auvergne*: in de jaren zestig was dat Natania Devrath, in de jaren zeventig Victoria de los Angeles, in de jaren tachtig Kiri Te Kanawa en in de jaren negentig Dawn Upshaw. Zij waren niet Frans, terwijl Véronique Gens zich in het dialect volledig thuis voelt; ze is immers afkomstig uit de Auvergne. Haar zang is vloeiend en verfijnd, met voldoende klankrijkdom voor de meer aardse momenten. In totaal werden er tussen 1923 en 1954 vijf bundels met liederen uit de Auvergne gepubliceerd. Elke zangeres neemt uiteraard 'Baïlèro' – het bekendste lied – op in haar repertoire, en Gens stelt daarin zeker niet teleur. De twintig andere liederen variëren van het droevige 'Uno jionto postouro' – de klacht van een meisje dat door haar geliefde in de steek is gelaten – tot 'Malurous qu'o ono Fenno', een vrolijke bespiegeling over ongelukkige echtparen. Jean-Claude Casadesus en het orkest van Lille brengen alle verfijnde details in de partituur tot leven, zoals de prachtige houtblazerssolo's die de drie *Bourrées* met elkaar verbinden. Wellicht wordt dit dé interpretatie voor het huidige decennium."
Gramophone - Classical Music Guide 2010