Bridge Burner

"De lokroep van de pure pop is té sterk en in 1999 brengt Daan z'n eerste solo-plaat uit, 'Profools'. Daan's debuut is een complexe poppuzzel van orgels, gitaren, koren en absurde teksten. Het grote publiek pikt echter pas op vanaf de tweede plaat ‘Bridge Burner’, die even gevarieerd is, maar een stuk electronischer - en dansbaarder. Ondertussen groeit de band live uit tot een zeskoppig bont gezelschap, met mannelijke backing vocals én 'n vrouwelijke drumster. Ze spelen tot in de parijse Olympia, waarvoor Daan voor het eerst z'n onafscheidelijk wit kostuum aantrekt. De derde cd
'Victory', nog meer groots & elektro-dansbaar geproduced, wordt meteen een gouden plaat in thuisland België, dankzij de clubklassieker 'Housewife', het moreel dubieuze 'Victory' en de sexy derde single 'Adicted'. Daan's sound & invloeden zijn moeilijk te vatten, maar pak een kwart Duitsers zoals Falco, JS Bach of Boney M, een kwart Fransen zoals Michel Polnareff, Balavoine en een Dutronc, een kwart Belgen zoals Telex, Adamo en Soeur Sourire, en een handvol Anglosaxen zoals The Sparks, Dylan en wat Robert Palmer, mix ze onherkenbaar doorheen en je komt al aardig in de buurt. Het melodieuze van Daan's muziek intrigeert vele regisseurs, en Daan maakt dan ook een reeks van vier soundtracks voor verschillende films, die in 2005 op de verzamelaar 'Cinema' uitkomt. Anders dan de meeste artiesten doet Daan quasi alles zelf; de teksten en muziek, de instrumenten, de productie, maar ook de hoezen, de videoclips, zelfs het releasen, zoals de DVD ‘Camera’ in 2006, met een door het publiek gefilmd optreden en een lange documentaire over Daan's verschillende facetten.