Se In Fiorito Ameno Prato. Handel: Sonatas For Violin and Basso Continuo

Het Quartetto Vanvitelli, opgericht in 2017, is een Italiaanse barokgroep bestaande uit Gian Andrea Guerra, Nicola Brovelli, Luigi Accardo en Mauro Pinciaroli, muzikanten met concertactiviteiten uitgevoerd op de belangrijkste festivals van de sector zoals Festival Monteverdi, MiTo, Ravenna Festival, Stresa Festiva, Roma Europa Festival, Echi Lontani, Regie Sinfonie, Grandezze e Meraviglie, Anima Mundi, . Het kwartet heeft besloten om bij te dragen aan het erfgoed van de barokmuziek door zich te interesseren voor nieuwe muziek die nooit is gepubliceerd, door twee platen op te nemen voor het prestigieuze label Arcana (Outhere Music). Het werk van het kwartet is enthousiast ontvangen door de belangrijkste Europese gespecialiseerde tijdschriften (Diapason, Musica, Amadeus, BBC Music Magazine, Deutschlandfunk en vele anderen). De muziek, de sonates voor viool en basso continuo op.8 en op.9 van Michele Mascitti, representeert een idee van de Napolitaanse periode van het begin van de 18e eeuw in een verrassende mix met de Franse stijl. De sonates van Mascitti zijn een gelukkige synthese van de verschillende stilistische invloeden, zowel Italiaans als transalpijns, die de auteur heeft verwerkt in de meest uiteenlopende omgevingen die zijn professionele en menselijke leven hebben gekenmerkt. Het melodieuze gebaar dat de hele collectie van opera VIII opent, begeleid door de bas "passeggiato", kan niet anders dan ons eraan herinneren dat Corelli het referentiemodel bleef voor het hele compositorische werk van Mascitti.

In een muzikaal pad waarin langzame en snelle bewegingen elkaar afwisselen, worden dansbewegingen toegevoegd of geïnterpoleerd, maar dit is niet de enige bijzonderheid: in feite combineert Mascitti aan de galante ritmes en cadensen echter ook harmonische oplossingen en bewegingen die kenmerken oproepen van Napolitaanse vocale en instrumentale muziek. Zonder twijfel was de rol van Mascitti en andere Napolitaanse muzikanten, die aan het begin van de achttiende eeuw het Parijse publiek veroverden, doorslaggevend voor de verspreiding van Italiaanse muziek in Frankrijk en voor de ontwikkeling van de Franse instrumentale traditie. Al in 1713 erkende een artikel over Mercure galant de verdiensten ervan, met de opmerking, enigszins nadrukkelijk, dat "Corelli, Albinoni, Michel [Mascitti] en vele anderen [sonate] hebben gecomponeerd die onsterfelijk zal blijven en die weinigen kunnen evenaren."

Händels vioolsonates gecomponeerd in Londen variëren van de tijd van zijn Italiaanse operaproducties aan de Royal Academy of Music tot zijn laatste Engelse oratoria. Het oorspronkelijke doel, de context en de uitvoerders van de sonates zijn niet bekend; slechts enkele zijn in autograaf bewaard gebleven. Het auteurschap en de instrumentatie van de stukken die bewaard zijn gebleven in onbetrouwbare vroege gedrukte bronnen zijn een verwarrende warboel. Om de werken beter te kunnen classificeren, heeft het Quartetto Vanvitelli een soort rode draad gevonden die mogelijke emoties, klankkleuren en verbindende tonaliteiten onderzoekt. Het loopt door verschillende authentieke vioolsonates, enkele verkeerde toeschrijvingen, citaten uit Giulio Cesare in Egitto (1724) en bewerkingen van verschillende pianostukken, wat resulteert in een creatieve visie die het licht richt door het prisma van Händels muziek.

Georg Friedrich Händel (1685-1759):
 Aria “Cara speme, questo core” (Arr. for Violin and Continuo by Nicola Brovelli)
 Aria. V’adoro pupille (Arr. for Violin, Cello and Continuo by Nicola Brovelli)
 Prelude, HWV 572 (Arr. for Achlute by Mauro Pinciaroli)
 Sonata in D Minor for violin and continuo, HWV359a, Op. 1 No. 1
 Violin Sonata in A Major, HWV 361
 Violin Sonata in G Minor, HWV 364a
 Violin Sonata in G Minor, HWV 368
 Sonata in D major for violin and continuo, HWV371, Op. 1 No. 13
 Violin Sonata in E major, Op. 1, No. 15, HWV 373

Recensies: