Divertissement!

c/o chamber orchestra

Het c/o kamerorkest bestaat uit 30 jonge musici uit meer dan een dozijn verschillende landen. Het orkest speelt zonder dirigent en wijdt zich aan het bijzondere proces van samenwerking dat de essentie is van kamermuziek. Voor hun eerste SACD hebben de leden besloten een genre te belichten dat moeilijker is vast te pinnen dan men zou denken. De naam divertimento impliceert dat het slechts om een verzetje en lichte muziek ter vermaak gaat - maar veel van de bekendste voorbeelden van de vorm gaan verder dan die definitie.

En zoals veel componisten hebben geleerd, moet luchtige muziek ook serieus worden genomen: Humor vereist de toewijding van een meester. De vier hier opgenomen werken bieden een verschillende kijk op het genre, te beginnen met de zevendelige Suite van Ibert, waarin de componist voortdurend speelt met de verwachtingen van de luisteraar. Zo'n veertig jaar voor Ibert componeerde zijn landgenoot Émile Bernard een heel ander Divertissement. Het is geschreven voor een dubbel blaaskwintet en doet denken aan Mozarts divertimenti en serenades voor blazers. Het is melodieuze en zorgeloze muziek, waarin Bernards knipoog naar de Duitse Romantische componisten doorschemert. Bartóks Divertimento voor Strijkers, gecomponeerd vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, is een heel bijzonder geval. Mogelijk is de afleiding die hier wordt beoogd meer die van de componist die de toestand van de wereld probeert te vergeten - iets waar Bartók uiteindelijk in slaagt in het vreugdevolle laatste deel.

Het laatste werk op de SACD brengt de blazers en strijkers van het c/o orkest samen in een speciaal voor dit project geschreven werk van de Amerikaanse componist Michael Ippolito, wiens Divertimento de contrasterende aard van het genre alle eer aandoet.

Bartók:
 Divertimento for Strings, Sz. 113

Bernard, E:
 Divertissement, Op. 36

Ibert:
 Divertissement

Ippolito:
 Divertimento for Chamber Orchestra