Missa Christus Resurgens

Oxford Camerata, Jeremy Summerly

Van alle componisten uit de eerste helft van de zestiende eeuw is Adrian Willaert misschien wel de meest gewaardeerde door hedendaagse componisten en theoretici als Zarlino en Danckerts. Gedurende 35 jaar bekleedde hij een van de centrale posities in het muziekleven van Noord-Italië, die van maestro di cappella aan de San Marco in Venetië. Willaert leverde belangrijke bijdragen aan de ontwikkeling van de vocale muziek, zowel sacraal als wereldlijk. Bovendien was hij een befaamd theoreticus en leraar, die veel van de belangrijkste figuren van die tijd - waaronder Cipriano de Rore en Andrea Gabrieli - onder zijn leerlingen mocht rekenen. De mis die naar Richaforts motet is genoemd, is standaard, zelfs punctueel, in de gewoonte om elk van de vijf delen te beginnen met Richaforts openingsmateriaal; ook wordt, zoals eerder gezegd, tweemaal verwezen naar het homofone materiaal dat later in het motet wordt gebruikt. Afgezien hiervan is de mis echter grotendeels nieuw gecomponeerd; het Gloria en Credo, waarvan de lange teksten een syllabische stijl zoals in het model voorstaan, bevatten twee of drie andere motieven die ook in het motet voorkomen, maar over het algemeen zijn dit muzikale gemeenplaatsen (de dalende toonladder waarmee het tweede deel van het motet opent en die Willaert gebruikt in Qui tollis peccata mundi in het Gloria, is hier een voorbeeld van) en bovendien zijn ze rijkelijk doorspekt met eigen materiaal van Willaert. De latere en meer melismatische delen zijn vrijwel geheel vrij gecomponeerd.

Willaert/Richafort:
 Christus resurgens

Willaert:
 Ave Maria
 Magnificat sexti toni
 Missa Christus resurgens