Schubert Symphonies Vol. 4 - No. 9 Orchestral Songs

Mary Bevan (soprano) & City of Birmingham Symphony Orchestra, Edward Gardner

Edward Gardners Schubert-cyclus eindigt met de "Grote" Symfonie nr. 9 in C groot. Nadat hij (opmerkelijk genoeg) tussen 1813 en 1818 elk jaar een symfonie had gecomponeerd, leken de uitbraak van syfilis en de kostbare behandeling die ermee gepaard ging het vertrouwen van de componist in zijn capaciteiten als symfonicus aan het wankelen te brengen - de Negende is de enige symfonie na de eerste zes die hij daadwerkelijk voltooide. Velen schrijven dit toe aan een heerlijke vakantie met vrienden in de hoge Oostenrijkse Alpen, die zijn enthousiasme lijkt te hebben aangewakkerd. De bijnaam 'Groot' is misschien oorspronkelijk bedacht om het te onderscheiden van de 'Kleine' Symfonie in C-groot (nr. 6), maar is treffend omdat de Negende zo veel grootschaliger is dan alle symfonieën ervoor en bij sommige uitvoeringen bijna een uur kan duren. Sopraan Mary Bevan voegt zich bij Edward Gardner en het CBSO voor een selectie orkestliederen die het album compleet maken. Een van deze liederen werd georkestreerd door Schubert zelf, de andere zijn zettingen van Britten, Berlioz, Brahms en Reger.

Schubert:
1. Die Forelle (Arr. Britten)
2. Romanze
3. Erlkonig (Arr. Berlioz)
4. Geheimes (Arr. Brahms)
5. Im Abendrot (Arr. Reger)
6. Symphony No. 9 in C major, D944 'The Great'

Recensies:

“Gardner heeft een vrij traditionele kijk op de Negende symfonie. Hij versnelt aan het einde van de langzame inleiding om het tempo van het hoofddeel Allegro te bereiken, en remt af wanneer het thema van de inleiding aan het einde terugkeert om het moment een gevoel van grandeur te geven.”
BBC Music Magazine - April 2025 ****

“Over het geheel genomen sluit Gardners interpretatie aan bij zijn benadering van Schuberts eerdere symfonieën, waarbij hij een evenwicht vindt tussen dramatiek, tekstuur en een afgewogen architectonische visie.”
Gramophone Magazine - April 2025