Canto Ostinato (Simeon Ten Holt)

Erik Hall (Hammond-Orgel M-101, Rhodes Mark I E-Piano, Steinway Flügel)

Canto Ostinato is de nieuwe bundel klassiek minimalisme van muzikant en producent Erik Hall. Geschreven in 1979 door de Nederlandse componist Simeon ten Holt voor vier piano's, wordt het stuk geherinterpreteerd in een intieme, uur durende solovoorstelling bestaande uit multi-tracked vleugels, elektrische piano en orgel. Modern maar warm, etherisch maar tastbaar, Hall's Canto Ostinato overbrugt vakkundig de kloof tussen een gerespecteerd stuk uit het meditatieve concertrepertoire en een tastbare en zeer persoonlijke studiosetting.

Erik Hall, geboren in Chicago en gevestigd in Michigan, staat bekend als een multi-instrumentale steunpilaar van de groepen Nomo, Wild Belle en zijn eigen songwriting offshoot In Tall Buildings. Hij componeerde muziek voor speelfilms en ontwierp als producer/engineer platen voor Natalie Bergman en Western Vinyl labelgenoten Lean Year. In 2020 besloot hij het monumentale hedendaagse klassieke meesterwerk Music for 18 Musicians van componist Steve Reich opnieuw uit te vinden als soloproject, waarbij hij de partituur van het stuk toepaste op de vertrouwde keyboards, gitaren en synthesizers in zijn studio.

"Ik denk dat ik in die tijd mijn identiteit als muzikant en kunstenaar aan het doordenken was," legt Hall uit, "en op een bepaald niveau was het een soort exorcisme van een lang gekoesterde popgeest." Het album werd geprezen als "verfrissend opwindend" en "leesbaar in de geschiedenis maar assertief in het moment" (Pitchfork) en "betoverend, meditatief en magisch" (Electronic Sound).

Het album won de Libera Award voor Beste Klassieke Opname in 2021 en werd al snel opgenomen in de canon van belangrijkste opnames van het stuk. "Er is een pseudo-meditatief voordeel aan het werken aan een langwerpig stuk dat gebouwd is op herhaling," zegt Hall. "Elke fase - van het internaliseren van de muziek, tot het uitvoeren van de uitvoering, tot het bewerken en mixen van de opname - vereist een diepe en aanhoudende aanwezigheid van geest. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot een hallucinerende combinatie van harmonie en herhaling, en ik vond het hele proces verslavend."

Een passend tweede hoofdstuk, Canto Ostinato is uitgebreid van aard, en de partituur laat de uitvoerder een grote creatieve vrijheid. De 106 secties kunnen zo vaak als gewenst worden herhaald. Er is extra speelruimte in termen van dynamiek, articulatie en zelfs instrumentatie. Na zijn vorige, meer maximale arrangement, besloot Hall het palet van dit album te beperken tot drie van de basistoetsenborden van zijn studio: een Hammond M-101 orgel uit 1962, een Rhodes Mark I elektrische piano uit 1978 en zijn Steinway vleugel, een familiestuk uit 1910. "Dit specifieke stuk bracht de extra uitdaging met zich mee om mijn behendigheid als pianist nieuw leven in te blazen, iets wat ik sinds mijn tienerjaren niet meer serieus heb gecultiveerd," geeft hij toe. Het daaropvolgende ritmische motief van vijf noten - de belangrijkste bouwsteen van het stuk - is gestaag en vakkundig, waarbij virtuoze pronkzucht wordt vermeden ten gunste van diepte, textuur en resonantie, en uiteindelijk plaats maakt voor de verrassende voldoening van een glorieuze lyrische bocht in de linkerhand.

Net als bij Music for 18 Musicians gebruikte Hall geen loops, geen kwantisering, geen geprogrammeerde instrumenten of sequencing. Elke partij werd live gespeeld in een ruimte en opgenomen met microfoons, één voor één, waarbij de ene partij beïnvloed werd door en reageerde op de andere. Op deze manier ademt de plaat een samenspel en organische menselijkheid, compleet met fouten, ruis en het vage geluid van omslaande pagina's. De opnamekwaliteit is niettemin sonoor en verzadigd, kenmerkend voor Halls productiestijl, en wijkt af van de gebruikelijke transparantie van klassieke albums door het gebruik van apparatuur met buizen, transformatoren en verschillende niveaus van compressie in de signaalweg. Er is altijd een onmiskenbaar realisme en het gevoel in de kamer te zitten tussen de toetsen, hamers en tanden.

Ten Holt zei: "Tijd, geduld en discipline zijn nodig om een genetische code productief te maken." Zijn baanbrekende compositie biedt Hall opnieuw een wonderlijke ruimte om dit gevoel eerbiedig te belichamen en de elegante schoonheid van deze muziek vakkundig over te brengen.