Handel: Agrippina

Véronique Gens (Agrippina), Philippe Jaroussky (Nerone), Ingrid Perruche (Poppea), Nigel Smith (Claudio), Thierry Grégoire (Ottone), Bernard Deletré (Pallante), Fabrice Di Falco (Narciso), Alain Buet (Lesbo) & La Grande Ecurie et La Chambre du Roy, Jean-Claude Malgoire

Agrippina werd eind december 1709 - of mogelijk begin 1710 - voor het eerst opgevoerd in het Teatro San Grisostomo in Venetië en had een enorm succes, getuige de zevenentwintig volgende uitvoeringen, een recordaantal zelfs voor 18e-eeuwse normen. Agrippina's triomf bekrachtigde Händels definitieve inhuldiging als operacomponist. Na bijna 300 jaar verschijnt Agrippina als een meesterwerk van 18e-eeuwse muziek en een innovatief werk, aangezien Händel pas vierentwintig jaar oud was toen hij het componeerde. De melodische creativiteit en het opmerkelijke gevoel voor theater van de componist vallen op, net als het titelpersonage van Véronique Gens in de cast onder leiding van Jean-Claude Malgoire.

Deze huidige opname brengt de opera terug tot twee uur en 45 minuten - voornamelijk in de recitatieven (die prachtig zijn geschreven, dramatisch en helpen karakter te ontwikkelen, maar ook die ik, tot mijn schande, geen maat heb gemist), en in het verlies van twee of drie aria's. (Aan het einde van de opera daalt Juno neer om het huwelijk van Ottone en Poppea te zegenen; hier ontbreekt haar muziek, en dat is een verlies.) Zelfs in zo'n "gereduceerde" staat is de geestige concurrentie van het werk tussen twee manipulatieve vrouwen - Agrippina, die wil dat haar zoon Nero keizer wordt en bijna alles zal doen om hem daar te krijgen, en Poppea, die houdt van de belasterde Ottone en de macht wil die gepaard gaat met zijn benoeming tot keizer - en het samenspel van de wellustige Nero, de ietwat trage gevatte Claudius en Agrippina's aanhangers, Pallas en Narcissus, is levendig en duidelijk.

De cast is uitstekend, met een paar uitblinkers. Thierry Grégoire, als Ottone, stijgt tot grote hoogten in zijn klaagzang in de tweede akte, compleet met verbluffende, droevige trillers. Ingrid Perruche's Poppea is vanaf het begin een taai koekje en ze vleit overal. Ze heeft een mooie toon en spreekt vloeiend coloratuur; ze maakt veel van al haar aria's, maar ze schittert echt in "Bel Piacer" van de laatste act. Nigel Smith zingt de muziek van Claudius met behoorlijke pompositeit, en beheert zelfs de lage C's in zijn aria in de tweede akte. Veronique Gens' Agrippina is sluw en rijk van toon; inderdaad, de rol ligt in een bijna mezzo-bereik en ze lijkt perfect op haar gemak. Philippe Jaroussky, een zeer hoge, heldere, vloeiende contratenor, is even wennen - hij klinkt meestal als een vrouw - maar hij is een dappere, expressieve zanger en hij creëert een Nero die trilt. De anderen in de cast zijn erg goed.

Het leiderschap van Jean-Claude Malgoire is helder en parmantig, met de recitaties op een gemoedelijk tempo, en zijn orkest speelt goed - de blazers zijn bijzonder pittig. Dit is een live-opname, maar het publiek is opmerkelijk stil. Een duet in Akte 1 voor Claudio en Poppea eindigt een beetje rafelig, maar de "levendigheid" van de gelegenheid excuseert het. Kortom, deze uitvoering van harte wordt aanbevolen.

Handel:
 Agrippina HWV 6