Symphonies 1 & 3

Radio-Philharmonie Hannover des NDR, Johannes Goritzki

Vrouwelijke componisten hebben het altijd moeilijk gehad, in ieder geval moeilijker dan hun mannelijke collega's. Het oorspronkelijke genie-grammaticaal is het een onzijdig zelfstandig naamwoord, in werkelijkheid moet het mannelijk zijn. Vooral in de 19e eeuw was dit de regel.
Zoals altijd waren er uitzonderingen op deze regel, waaronder Louise Farrenc (1804-1875): Geen echtgenoot die haar dwong haar buitenmaatse talent te onderdrukken of te verbergen onder een (mannelijk) pseudoniem, maar het tegenovergestelde: een begripvolle muziekuitgever die zijn vrouw promootte waar hij maar kon; geen muziekcritici die de vrouwelijke indringer in het mannelijk domein nasaal doodzwegen, maar zinnen schreven als deze:
"Geen musicus die zich niet de symfonie herinnerde die Mme Farrenc uitvoerde aan het Conservatorium, een sterk en moedig werk waarin de pracht van de melodieën wedijvert met de variatie van de harmonie."

U kunt dit oordeel nu controleren - we hebben het hier trouwens over de 3e symfonie:
cpo begint deze maand met misschien wel de meest ambitieuze uitgave in haar veelgeprezen reeks vrouwelijke componisten: het complete symfonische oeuvre van Louise Farrenc.

Symfonieën 1 en 3 maken de start, enthousiast (en geestdriftig) vertolkt door het Hannover Radio Filharmonisch Orkest van de NDR onder leiding van Johannes Goritzki.

Louise Farrenc (1804-1875):
 Symphony No. 1 in C minor, Op. 32
 Symphony No. 3 in G minor, Op. 36

Recensies:

"Een voorbeeldige vertolking die bijna niet beter kan. Goritzki is zo voorbeeldig geslaagd in deze redding van de eer dat de CD een speciale plaats verdient in het klassiek-romantische repertoire. Een voltreffer!"
Kulturspiegel 7/98

"Wie halverwege de 1e symfonie van de Franse componiste Farrenc binnenvalt, denkt: ha Mendelssohn! Maar dan komt ras de twijfel. Je weet niet welke symfonie, het stuk klinkt heel aanstekelijk, vol afwisseling tussen lyriek en ritmische stuwkracht. Voor sentiment en grote dramatische spanningsbogen is nauwelijks plaats. Meeslepend is het intussen allemaal wel. Stijl, idioom en het instrumentale koloriet van deze Franse muziek blijken op en top Duitse romantiek van, inderdaad, Mendelssohn, Moscheles of Hummel, maar dan in een setting die op een sterke, eigenzinnige dus authentieke muzikale persoonlijkheid wijst. Dat was Farrenc in hoge mate. De derde symfonie is veelkleurig, de vele thematische invallen worden vlot doorwerkt als bij Haydn, en er is een voortdurend wisselspel van vitale en lyrische episoden. Veel vindingrijke soli bij fluit, hobo of klarinet getuigen van haar bijzondere voorliefde voor het 'hout', maar ook levendige strijkers- en sprankelende tutti-passages typeren deze verbeeldingsvolle muziek, die toch de basis vindt in een sterk vormgevoel en een stevig gewortelde contrapuntiek. De vertolkingen door de NDR-Philharmonie Hannover onder Goritzki zijn prima.
Luister oktober 1998

"Prachtige melodieën met onderscheidende instrumentatie, even verleidelijk als de gevarieerd gemoduleerde harmonieën."
Rheinischer Merkur

"Roll over, Beethoven! Hier is een dame met een dirigent die op elk moment kan wedijveren met jullie symfonieën 2 en 4... Krachtig spul, met een manische intensiteit die alle vrouwelijke stereotypen aan de kant veegt. Gepassioneerde uitvoeringen, pikant geluid."
American Record Guide 2/99