Bruckner: Symphony No. 4 'Romantic' & Symphony No. 7

Berliner Philharmoniker, Herbert von Karajan

Sonische perfectie: Karajans visionaire Bruckner-cyclus

Deze opnames zijn uitstekende voorbeelden van Karajans meesterschap over de expansieve vormen en enorme orkestraties van de late Romantiek. De Bruckner symfonieën opgenomen tussen 1970 en 1971 illustreren op indrukwekkende wijze hoeveel de klank van het orkest is veranderd sinds de opnames uit de jaren 1950.

Terwijl de toonhoogte van de stemmen in Berlijn om historische redenen altijd wat hoger was geweest, heeft het orkest onder leiding van Karajan zijn klankpalet aanzienlijk helderder gemaakt. Daarbij vond het een balans in het middentonengebied die volledig vreemd is aan de traditionele Duitse klankesthetiek. In Berlijn trok Karajan rechte lijnen, onwrikbare verticalen en duidelijke structuren evenals vloeiende overgangen. Hij bouwde zijn orkest laag voor laag op en ontwikkelde zo een doelgerichte klankstrategie die doorslaggevend werd ondersteund door het uitstekende legatospel van de strijkerssectie.

Bovendien werden alle solistische airs en graces overboord gegooid. De Berliner Philharmoniker speelde nu als één instrument - een vergelijking die meer dan één muziekliefhebber deed denken aan het geluid van een orgel toen deze opnames in de jaren 1970 werden uitgebracht. Absolute harmonie werd bereikt in de symfonieën nr. 4 en 7, waarvan de tonale perfectie bijna onaards is.

Deze uitgave is geremasterd door Circé Studio in 192 kHz / 24 bit van de originele tapes. Het tijdschrift Gramophone schreef over de 7e Symfonie: "... zo duidelijk gevormd en zo helder gespeeld dat je ernaar luistert alsof je onder een zeldzame vorm van muzikale hypnose bent .... Het geluid heeft een echt Bruckneriaanse breedte en sfeer."

Anton Bruckner (1824-1896):
 Symphony No. 4 in Eb Major 'Romantic'
 Symphony No. 7 in E Major

Recensies: