Workingman's Dead

Op 14 juni 1970 brachten de Grateful Dead hun album "Workingman's Dead" uit - een album dat totaal anders was dan alles wat de band ooit eerder had gedaan. Psychedelische improvisatie en folkrockinvloeden gaven het album een nieuw geluid.

WORKINGMAN'S DEAD werd opgenomen in de Pacific High Recording Studio in San Francisco en geproduceerd door Betty Cantor, Bob Matthews en de band zelf in slechts negen dagen. In Blair Jackson's boek Garcia: An American Life wordt Garcia geciteerd als iemand die zegt dat hij zijn bandleden voorstelde: "Laten we het hele ding in drie weken doen en het zo snel mogelijk afmaken." Aangezien de eerder genoemde Mr Hunter tijdens de laatste tour met de band op pad was, hadden de Dead genoeg materiaal om mee te werken.

Als het alleen "Uncle John's Band" aan de ene kant en "Casey Jones" aan de andere kant zou bevatten, zou WORKINGMAN'S DEAD nog steeds in de running zijn voor het beste studioalbum van de Dead, maar als geheel dient het echt om het geluid van de band te definiëren op een manier die geen van hun andere werk doet. Critici waren er vanaf het begin weg van, Rolling Stone gaf het vijf sterren en noemde het het beste album van 1970. Belangrijker nog, het bleek verreweg het hoogst genoteerde album van hun carrière te zijn, met een piek op #27 in de Billboard 200, terwijl geen van de voorgangers ooit verder kwam dan #64.

1. Uncle John S Band
2. High Time
3. Dire Wolf
4. New Speedway Boogie
5. Cumberland Blues
6. Black Peter
7. Easy Wind
8. Casey Jones