The Muse

Nino Gvetadze (piano)

Het jaar 1860 markeerde een keerpunt in het leven van Brahms: Hij publiceerde een "Manifest" waarin hij zich distantieerde van de romantiek van de "Nieuwe Duitse School", belichaamd door Liszt, en de associatie met de muziekdrama's van Wagner. Deze esthetische verschuiving legde de nadruk op hard werk en vakmanschap in plaats van de meer romantische notie van inspiratie, waarbij Brahms er bijzonder trots op was dat hij zowel Duitser als self-made was. Dit ethos wordt weerspiegeld in de Variaties en Fuga op een thema van Händel. Brahms' Twee rapsodieën op. 79 werden gecomponeerd in 1879 en opgedragen aan zijn vriendin Elisabet von Herzogenberg. De titel kan de luisteraar een vals gevoel van eigenzinnigheid geven, terwijl deze stukken in werkelijkheid gebaseerd zijn op duidelijke structurele ontwerpen. Drie Intermezzi op. 117: Brahms schreef deze drie intermezzo's aan zijn vriend Rudolf von der Leyen en beschreef ze als "slaapliedjes van mijn pijn". Elk heeft het karakter van een soliloquia of een introspectieve persoonlijke reflectie.

Brahms:
 Intermezzi (3), Op. 117
 Rhapsodies (2), Op. 79
 Variations and Fugue on a Theme by Handel, Op. 24

Schumann, Clara:
 Romanze in A minor, Op. 21 No. 1

Recensies:

"Het kunstenaarschap en de techniek die in haar Schumann tot uiting komen, zijn hier even duidelijk: ik heb vooral genoten van haar Händelvariaties, waarvan de verhaallijn heel sterk overkomt, met de nadruk op subtiliteit in plaats van kracht of monumentaliteit, en op de oorsprong van de set in de barok."
Gramophone Magazine - January 2024