Merd'v'la L'hiver: Complaintes Des Gens De Rue

Stéphanie d'Oustrac (mezzo-soprano), Arnaud Marzorati (baritone) & Les Lunaisiens, Choeur de femmes audomaria de Saint-Omer, Adélaïde Stroesser

Het was onvermijdelijk dat de overvloedige discografie van Les Lunaisiens op een dag zijn aandacht zou richten op de Complainte des rues, een 'klaagzang' die het donkere en tragische verhaal vertelt van de ellendige niemendalletjes van de samenleving die alleen maar kunnen protesteren tegen hun ellende en honger! Merd' v'là l'hiver!: dit zijn de grimmige openingswoorden van Les Soliloques du pauvre van de dichter Jehan Rictus (1867-1933), een werk dat Arnaud Marzorati centraal stelt in een programma waarvan het repertoire gaat over daklozen , de werkende armen, prostituees en in de steek gelaten kinderen. Want niets was erger voor straatzangers dan de nadering van winters weer; al voortdurend weggejaagd, zouden ze hun liedjes moeten zingen in tavernes of louche cafés, waar ze niet altijd welkom waren. . . Deze sombere taferelen vormen een essentieel onderdeel van het erfgoed van het Franse chanson. Maar zulke klaagzangen worden echt gedenkwaardig dankzij de kracht van hun artiesten; de grootste vrouwelijke artiesten regeerden opperste, elk in haar eigen tijd, door ellende, woede en liefde te distilleren - Damia, Fréhel en natuurlijk Édith Piaf.

Stéphanie d'Oustrac, een onvergelijkbare vertolker van Bizets Carmen, neemt de manier op zich om deze nieuwe rol als onbeschaamde vrouw van het volk tot stand te brengen.

Anonymus:
 Dies irae
 Merd' v'la l'hiver I & II
 Complainte de Fualdes
 Soliloque du Chanteur ambulant
 La Peronnelle

Paul Bernard:
 Ca fait peur aux oiseaux

Aristide Briant:
 V'la l'Cholera

Cesar Cui:
 Les Petiots

Ducreux et Beretta:
 Complainte de Paillasse

Gaston Gabaroche:
 Les Nocturnes

Gustave Goublier:
 Filles d'Ouvrier

Francis Popy:
 Valse hesitation "Spleen"

Vincent Scotto:
 La Vipere du Trottoir

Jean Varney:
 La Serenade du Pave

Emile Waldteufel:
 Valse "Amour et Printemps"