Schubert: Winterreise

Thomas Oliemans (baritone) & Paolo Giacometti (piano)

De interpretatie van bariton en operazanger Thomas Oliemans kreeg in de NRC het stempel ‘eigentijds, onopgesmukt en direct’. Pianist Paolo Giacometti, in de pers vaak geroemd om zijn inlevingsvermogen, vergezelt Oliemans tijdens zijn winterse wandeling.

Bestaat er een eenzamer tocht dan Schuberts Winterreise? De vierentwintig liederen waarin een rusteloze jongeman een verloren liefde overpeinst, geven in ieder geval weinig reden tot optimisme. Maar zoals wel vaker leveren droefheid en melancholie ook hier de prachtigste muziek op. Luister bijvoorbeeld eens naar de manier waarop Schubert de stemmingswisselingen in de tekst muzikaal uitbeeldt.

‘Groots’, ‘subliem verhalenverteller’, ‘communicatief’, ‘vol humor’: het zijn slechts enkele adjectieven die regelmatig opduiken in recensies betreffende de zangkunsten van Thomas Oliemans. Vooral zijn Schubertvertolkingen worden internationaal geroemd en de vergelijking met Dietrich Fischer-Dieskau is al eens gemaakt. In 2006 nam de Nederlandse bariton de cyclus der cycli, Schuberts Winterreise, al eens op. Nu doet hij dat met toetsentovenaar Paolo Giacometti nog eens over. Meer levenservaring, een diepere stem, een rijker referentie kader. Een Schubert die diep onder de huid gaat zitten.

Franz Schubert (1797-1828):
 Winterreise, D 911

Recensies:

"Het is het 'probleem' van de hedendaagse liedinterpretatie in het algemeen, die vaak eindeloze zoektocht naar perfectie, naar de esthetica in plaats van waar het in het lied echt om moet gaan: verbeeldingsvolle expressie waaraan desnoods de gedachte aan stemschoonheid moet worden opgeofferd (of onderdrukt). De cosmetica die - zoals in 'Winterreise' - dan ten onrechte de plaats inneemt van huiver, van kippenvel, van het rauwe, hartverscheurende, het van klankluister ontdane. Als welluidendheid de vijand wordt van het uitgebeende. Het mag, nee het moet desnoods langs afgronden gaan (vgl. de tenorpartij in 'Das Trinklied vom Jammer der Erde' uit Mahlers 'Das Lied von der Erde'). Zo welluidend is menigmaal het leven tenslotte ook niet. Dat maakt deze interpretatie zo boeiend en zo avontuurlijk: de bereidheid om zich doelbewust af te keren van het een of andere schoonheidsideaal dat in de vertolking van deze cyclus zo vaak een overwegende rol speelt, terwijl het er wel is als het er moet zijn: in 'Frühlingstraum', in 'Einsamkeit', in 'Die Nebensonnen'. En het slot? Het herinnert me aan een strofe uit een gedicht van A. Roland Holst:

dat ik ten laatste
het wezen van den groten dood ontdek
bij de kleine waterplek,
die zo stil den wilden avondval weerkaatste."
opusklassiek.nl