English Music For Strings

Sinfonia of London, John Wilson

John Ireland was een soort wonderkind en ging op veertienjarige leeftijd naar het Royal College of Music. Daar studeerde hij piano, orgel en compositie (bij Charles Villiers Stanford). Hij groeide snel door naar belangrijke posities als organist, terwijl hij zijn interesses als componist bleef nastreven. The Forgotten Rite, uit 1913, is een van zijn vroegste orkestrale composities en werd in première gegaan door Sir Henry Wood in de Queens Hall. De symfonische rapsodie Mai-Dun is geïnspireerd op het platteland van Dorset, Thomas Hardy Country, een landschap dat een levenslange invloed uitoefende op Ierland. Terwijl het in 1932 in opdracht werd gegeven voor de nationale Brassbandkampioenschappen, regelde Ierland later de centrale twee delen van A Downland Suite voor strijkers. Het eerste en laatste deel werden later gearrangeerd door zijn leerling Geoffrey Bush. De ouverture Satyricon was een van Ierlands laatste grootschalige werken en is gebaseerd op teksten van de Romeinse schrijver Gaius (of, in sommige bronnen, Titus) Petronius Arbiter, een hoveling van Nero. Een London Overture en de Epic March werden beide in opdracht van de BBC gemaakt als moreel-booster tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was tijdens deze periode dat Ierland The Holy Boy orkestreerde, een pianostuk gecomponeerd op eerste kerstdag in 1913. John Wilson en Sinfonia uit Londen presenteren deze werken met zorg en overtuiging, waarmee ze de grote kwaliteit van deze onterecht verwaarloosde componist onthullen.

Met werken van:
Benjamin Britten (1913-1976) , Frank Bridge (1879-1941) , Lennox Berkeley (1903-1989) , Arthur Bliss (1891-1975)

Berkeley, L:
 Serenade for Strings, Op. 12

Bliss:
 Music for Strings

Bridge:
 Lament

Britten:
 Variations on a theme of Frank Bridge, Op. 10

Recensies:
"De musici zijn misschien veranderd [sinds Barbirolli], maar de geest niet. En de klank evenmin. 'Weelderig' is een passend woord – maar omdat het hier om Wilson gaat, gaat dat gepaard met een uiterst scherpe articulatie. Het geheel heeft een directe, bijna tastbare kwaliteit – alsof je op de bok staat, of beter nog: midden in de klank zelf... Wilsons omgang met de strijkers heeft een lange weg afgelegd sinds zijn Hollywood-tijd, maar de glans blijft onmiskenbaar."
Gramophone Magazine - February 2021

"De Bridge "Lament] vormt een schoolvoorbeeld van de oprechte precisie en de prachtige klankkleur die kenmerkend zijn voor John Wilsons Sinfonia of London. Ook de vertolking van Brittens schitterende Bridge-variaties getuigt van veel bezieling; het geheel klinkt warm en doorleefd, zelfs in de parodiërende karakterstukken die in de eerste helft zijn samengebracht... Wilsons ensemble toont zich eveneens uiterst vaardig in Berkeleys Serenade."
BBC Music Magazine - March 2021 ****