Steibelt: Piano Concertos Nos. 3, 5 & 7 Hyperion C

De arme man. Eerst moest hij het opnemen tegen Mozart, die hem versloeg. Twintig jaar later stond hij tegenover een al even grote muziekreus, Beethoven, die hem eveneens in het stof deed bijten. Je zult maar zo herinnerd worden, als ‘de verliezer van’. Daniel Steibelt (1765-1823) kende echter ook momenten van glorie, het was niet allemaal kommer en kwel. In financieel opzicht wist hij het zelfs beter te doen dan zijn rivalen. Zijn drie hier gepresenteerde pianoconcerten uit respectievelijk 1799, 1802 en 1816 trokken indertijd volle zalen. Voor pianist Howard Shelley is het zo’n beetje een levenswerk om onbekende muziek van de Weense klassieken af te stoffen. Eerder speelde hij met het Ulster Orchestra al een cd in met werk van de Bohemer Dussek. Hij speelt en dirigeert, zoals dat indertijd ook vaak gebeurde. De Weense stijl staat garant voor afwisseling, balans en gedoseerde dramatiek. Steibelts pianistieke bravoure voegt daar nog het nodige aan toe. Als een van de toppianisten van zijn tijd wist hij hoe je publiek moest vermaken: met brille, verrassingsmomenten maar vooral met herkenbaarheid. Met name in de openingsdelen ervaar je een dartel, onbekommerd speelplezier, terwijl met de dansante finale-rondo’s het minder geoefende oor werd bediend.
JOS VAN DER ZANDEN - Klassieke Zaken Magazine 1-2016