Saint-Saens: Piano Trios Nos. 1 & 2

Florestan Trio

Ondanks het feit dat Saint-Saëns de componist is van ontelbare werken in alle genres, van grootse opera tot pianominiatuur, is hij tegenwoordig vooral bekend om zijn derde symfonie (de 'Orgelsymfonie'), de pianoconcerten (prijswinnend opgenomen door Stephen Hough op Hyperion) en het alomtegenwoordige Carnaval der dieren (een werk waarvan de componist zijn best heeft gedaan om het te onderdrukken). De twee pianotrio's, gecomponeerd in 1863 en 1892, vormen het hoogtepunt van zijn verwaarloosde kamermuziekproductie, en hun plaats in een genre dat de componist na aan het hart lag, wordt weerspiegeld in hun kwaliteit

Piano Trio No 1 was Saint-Saëns eerste echt succesvolle werk. Geïnspireerd door het terrein en de volksmuziek van de Franse Pyreneeën, heeft het een luchtige eenvoud, zijn open lyriek -naïveté zelfs- biedt zoveel meer dan het operalief Frankrijk van 1860 zich ooit had kunnen realiseren. Het tweede trio is een serieuzer en subtieler werk; in de tussenliggende decennia had Saint-Saëns zich teruggetrokken uit een wereld waarin hij zich steeds meer gemarginaliseerd voelde. Vanuit zijn zelfverkozen ballingschap in Algerije stuurde hij dit werk de wereld in als een ansichtkaart, waarin hij zijn geloof in de waarden van traditionele vorm en melodie krachtig herhaalde

De uitvoeringen van The Florestan Trio zijn net zo toegewijd en gepolijst als we gewend zijn van hun vele eerdere bejubelde opnamen. Deze uitvoering is uitmuntend. Dit zijn werken die geen enkele kamermuziekliefhebber zou mogen missen!

Saint-Saens:
 Piano Trio No. 1 in F major Op. 18
 Piano Trio No. 2 in E minor Op. 92

"Well, the Florestan Trio have done it again – a sure-fire Gramophone Award nominee. Indeed, such is the cumulative emotional impact of these performances that tears welled up during the wonderful fortissimo climax of the E minor Trio's first movement – that even before the astonishing intensity of the final, precipitous Allegro. 'Cumulative' because most of the time the Florestan prefer stealth and suggestion; they don't wear their hearts on their sleeves. Instead they offer, like Saint-Saëns's art, a filigree lightness and clarity that somehow twists itself into an ever-deepening pattern of turmoil. Listen to the underlying wistfulness in the F major Trio: how the élan of the first movement's final chords provides a springboard into a cheerful bucolic landscape that is nevertheless crossed with clouds – this brought about by a web of delicate rhythmic and tonal shading in the string-playing stretched over Susan Tomes's dancing, pellucid framework. Or the maturity and self-confidence in the E minor: nothing is forced, everything flows – from the stormy first movement through the lighter central movements (and here the languid descending phrases of the Andante con moto are beautifully sculpted by both Marwood and Lester) to the complex yet never turgid imitative writing of the last. Recorded sound and accompanying notes are, of course, impeccable. No argument: just buy it."
Gramophone - Classical Music Guide 2010