Busoni: Polyphonic Dreams

Victor Nicoara (piano)

Ferruccio Busoni's 'The Seven Pieces' (De Zeven Stukken) werden in hun huidige vorm gepubliceerd als onderdeel van de Klavierübung in zehn Büchern, een enorme verzameling stukken, fragmenten en oefeningen die Busoni de aandacht van zeer gevorderde pianisten waard achtte. De knipoog naar Bachs eigen Klavierübung is vanzelfsprekend, vooral in deze Zeven Stukken en hun verfijnde polyfone schriftuur. Desalniettemin logenstraft de droge, scholastieke titel hun muzikale diepgang. Benedict Mason's ironisch getitelde Pastorale, - ein kurzes Stück zur Pflege der Arten, ontvouwt zich kort over verschillende lagen van betekenis en verwijzingen en haalt inspiratie uit de laatste van de Busoni Seven Short Pieces in zijn virtuoze gebruik van het sostenuto pedaal. Het stuk zit vol citaten. De volgende twee stukken werken samen als een soort prelude en fuga, net als in de Zeven Stukken waar de derde wordt gekoppeld aan de vierde, en de vijfde aan de zesde. Het Intermezzo is een bewerking van de orgelsolo waarmee het Scenisch Intermezzo van Doktor Faust opent en Nach Weill is vergelijkbaar met het zesde stuk, “nach Mozart”, een telescopische hommage aan Busoni's leerling Kurt Weill, die in zijn Eerste Symfonie citeerde uit het nog niet gepubliceerde Doktor Faust.

Johann Sebastian Bach / Ferruccio Busoni:
 Sinfonia f-moll BWV 759

Ferrucio Busoni:
 7 Kurze Stücke zur Pflege des polyphonen Spiels
 Fantasia contrappuntistica

Ferruccio Busoni / Victor Nicoara:
 Intermezzo aus Doktor Faust

Benedict Mason:
 Ein kurzes Stück zur Pflege der Arten "Pastorale"

Victor Nicoara:
 Nach Weill

Larry Sitsky:
 Nocturne canonique