French Cello Sonatas Vol.2: Boellmann, Widor & D'indy

Marina Tarasova (cello) & Ivan Sokolov (piano)

Leon Böellmann (1862-1897) werd geboren in het Elzasser stadje Ensisheim. Na de Frans-Pruisische oorlog, waarna de Elzas deel ging uitmaken van Duitsland, verhuisde hij naar Parijs. Daar studeerde hij orgel, piano en compositie aan de École des Musique d'Or, waar hij met onderscheiding afstudeerde. Na zijn afstuderen werkte hij als leraar. Zijn composities bezorgden hem aanzienlijke erkenning en hij zou vrijwel zeker een grotere naam hebben verworven als hij niet op jonge leeftijd van 35 jaar was overleden. Op dit album is zijn opmerkelijke Cellosonate Op. 40 te horen, afkomstig uit de late Franse Romantiek.

De Cellosonate Op. 80 in A majeur uit 1907 van Charles-Marie Widor (1844-1937) is een groots werk bestaande uit drie delen met een magnifieke introductie, die een sonate vol ideeën aankondigt. Bij een vergelijking van de cellopartij met andere sonates uit die periode, merkt een cellist dat Widor zich weinig aantrok van technische beperkingen. Mede dankzij het gebruik van grote intervallen evenaart de cellopartij de pianopartij in virtuositeit. De première van de sonate werd op 14 maart 1907 gegeven door Jules Lebeau en de componist zelf in de salon van Madame Max, die tevens Widors Vioolsonate Op. 79 op het programma had staan.

Vincent d'Indy (1851-1931) was een Franse componist en organist, dirigent en docent, muziekcriticus, publicist en een belangrijk publiek figuur. Hij leidde een lang en actief leven gedurende minstens drie tijdperken van de Franse geschiedenis. Hij wordt beschouwd als de grootste vertegenwoordiger van de César Frank-school voor compositie. Zijn Sonate voor cello en piano Op. 84 werd geschreven in 1925, toen d'Indy al ruim 70 jaar oud was. Zijn stijl had aanzienlijke veranderingen ondergaan in de jaren na zijn pensionering en verhuizing van Parijs naar Zuid-Frankrijk, waar hij een reeks werken componeerde die over het algemeen een heldere en vrolijke stemming hadden. Ondanks de titel heeft deze Sonate in feite de vorm van een baroksuite. Het openingsdeel (Entrée) is elegant en charmant. Dit wordt gevolgd door een Gavotte in Rondo, waarin pizzicato op de cello wordt gebruikt om de luit te evoceren. Het derde deel (getiteld "Air") wordt gekenmerkt door een zachte en melancholische stemming. De finale (Gigue) is een levendige, moderne versie van deze barokke dans.

De sonate van Boëllmann is een gedurfd, substantieel werk in een rijk romantisch idioom. De sonate van Widor is briljant geschreven voor beide instrumenten, vol passie en virtuositeit. De sonate van d'Indy is geschreven in de vorm van een baroksuite: prelude, gavotte, air en gigue.

Marina Tarasova is een van de meest gerenommeerde cellisten van deze tijd: ‘Haar spel is rijk van klank, vol expressie, gepassioneerd en zelfverzekerd, duidelijk gedreven door liefde voor en toewijding aan de muziek.’ Gramophone. Ze won internationale concoursen in Praag, Florence en Parijs, en was laureaat van het Tsjaikovskiconcours in Moskou. Ze begon op zesjarige leeftijd cello te spelen en studeerde aan de Gnessinschool bij Alexander Fedorchenko en aan het Conservatorium van Moskou bij Natalia Shakhovskaya. Haar omvangrijke repertoire omvat de periode van de 17e eeuw tot heden. Ze heeft samengewerkt met vele bekende musici, zoals Michail Pletnev, Mariss Jansons, Gennady Rozhdestvensky, Kurt Masur, Eduard Grach en Joeri Bashmet

Het eerste deel van de Franse cellosonates bevatte werken van Gabriel Pierné, Édouard Lalo en Charles Koechlin. Vincent d'Indy (1851-1931) was een Franse componist en organist, dirigent en docent, muziekcriticus, publicist en een belangrijk publiek figuur. Hij leidde een lang en actief leven gedurende minstens drie tijdperken van de Franse geschiedenis. Hij wordt beschouwd als de grootste vertegenwoordiger van de César Frank-school voor compositie. Zijn Sonate voor cello en piano Op. 84 werd geschreven in 1925, toen d'Indy al ruim 70 jaar oud was. Zijn stijl had aanzienlijke veranderingen ondergaan in de jaren na zijn pensionering en verhuizing van Parijs naar Zuid-Frankrijk, waar hij een reeks werken componeerde die over het algemeen een heldere en vrolijke stemming hadden. Ondanks de titel heeft deze Sonate in feite de vorm van een baroksuite. Het openingsdeel (Entrée) is elegant en charmant. Dit wordt gevolgd door een Gavotte in Rondo, waarin pizzicato op de cello wordt gebruikt om de luit te evoceren. Het derde deel (getiteld "Air") wordt gekenmerkt door een zachte en melancholische stemming. De finale (Gigue) is een levendige, moderne versie van deze barokke dans.

De sonate van Boëllmann is een gedurfd, substantieel werk in een rijk romantisch idioom. De sonate van Widor is briljant geschreven voor beide instrumenten, vol passie en virtuositeit. De sonate van d'Indy is geschreven in de vorm van een baroksuite: prelude, gavotte, air en gigue.

Opgenomen in oktober 2022 in Moskou, Rusland. Het Engelstalige boekje bevat toelichtingen van Marina Tarasova en profielen van de artiesten.

Leon Boëllmann (1862-1897):
 Cello Sonata in A Minor, Op. 40

Vincent d'Indy (1851-1931):
 Sonata for Cello and Piano in D Major, Op. 84

Charles-Marie Widor (1844-1937):
 Cello Sonata in A major Op. 80

Recensies:
"De sonates van Boëllmann en Widor verdienen de allerbeste uitvoeringen die ze kunnen krijgen, en in de handen van Marina Tarasova en Ivan Sokolov krijgen ze die. Tarasova's volle, rijkgekleurde cello klinkt prachtig, terwijl Sokolovs piano als continuo fungeert in een uitgebreid contrapunt voor en tegen de cello, altijd in perfecte harmonie."
Fanfare - Jan/Feb 2024