In Wien - the Song Maker -

Een leeg podium voor een zwart gordijn, geen videowanden, geen autocue, alleen een microfoon, een concertgitaar in de lichtkegel. Ingetogen geroezemoes van stemmen in de arena, die stilvallen bij het ritueel dat velen bekend voorkomt, "om de intimiteit van het concert te bewaren", vraagt de stem van zijn dochter Victoria vanaf de band, "... niet filmen en fotograferen." Applaus, de mensen respecteren het verzoek, ze weten allemaal dat ze voor de foto komen als er een toegift is. De zaallichten gaan uit, de schijnwerpers gaan aan, de zanger in het zwart betreedt het podium, buigt, pakt de gitaar en zingt "I wanted to sing like Orpheus", zijn eerste nummer, zestig jaar oud is het en het klinkt alsof het gisteren geschreven is.

Het zwarte haar is grijs geworden, maar de stem klinkt nog net zo als vroeger, en het oude vuur, de oude vreugde van het spelen inspireren hem nog steeds. Het geluk en de dankbaarheid om na vijf jaar eindelijk weer op het podium te staan en voor echte mensen te zingen, klinken door in elk nummer dat volgt. Het zijn liedjes uit zijn onuitputtelijke repertoire, vroege schatten als "Die erste Stunde", "Dieter Malinek, Ulla und ich" of "Ich liebe Dich", aaneengeregen in een goed doordachte choreografie die samen met de nieuwe liedjes uit "Haus an der Ampel" een levensverhaal vertelt. Een verhaal van vreugde en verdriet, van pijn en vertrouwen, het hoge lied van vriendschap en hoop en liefde.

Ontroerend was de stilte in de zaal tijdens de liedjes, overweldigend de emoties die vrijkwamen in het applaus. Voor de gast op de hoogste verdieping van de arena is de zanger slechts zo groot als een speldenknop, maar hij mist niets, geen lichtshow, geen mist op het podium, geen schaars geklede danseressen, geen vlammenwerpers. Er is een eenzame man die een stapje terug doet, zijn liedjes op de voorgrond plaatst, een poppenspeler achter het gordijn die de poppen het verhaal laat vertellen. Je hoeft alleen maar de zanger te horen, de vlekkeloze geluidstechniek draagt elk woord, elk geluid tot in de verste uithoeken.

Reinhard Mey zingt zonder aparte in-ear-monitoring, hij wil elke lach, elke zucht, elk keelklinken, elke kleinste emotie van het publiek voelen, zijn optreden is geen afwikkeling van een programma, het is een dialoog met het publiek. Hij zingt zijn liedjes, maar de levendigheid komt alleen van de deelname van het publiek. Voor één avond vult deze dialoog, deze harmonie de zaal tot het laatste nummer. Zaalverlichting aan, drie toegiften die de mensen al lang kennen, waar ze op gewacht hebben en waar ze als vanzelfsprekend aan meedoen, een rustig lied, veilig in een vertrouwde vriendenkring. Mensen kennen elkaar, zijn zo verschillend en toch in dezelfde stemming, hebben elkaar lang niet gezien en vinden elkaar vanavond terug in deze liedjes.

Alle 16 concerten van de Arena Tour werden opgenomen, ze waren allemaal uniek en onvergetelijk, het was niet gemakkelijk om er één uit te kiezen. Reinhard Mey koos voor het laatste concert, de laatste avond in het Weense Konzerthaus, waar alles voor hem meer dan 50 jaar geleden begon.

Het live dubbelalbum bevat alle 22 nummers van dit concert plus, als bonustrack, "The Song Maker", een nummer dat zijn schoonzoon, de Canadese singer-songwriter Matthew Pearn, hem gaf als afscheidscadeau tijdens de tournee.

CD 1:
1. Ich Wollte Wie Orpheus Singen
2. Spielmann
3. Das Haus an Der Ampel
4. In Wien
5. Alter Freund
6. Gluck Ist, Wenn Du Freunde Hast
7. Die Erste Stunde
8. Dann Mach's Gut
9. Wir Haben Jedem Kind Ein Haus Gegeben
10. Hang Dein Herz Nicht an Einen Hund

CD 2:
1. Ich Liebe Es, Unter Menschen Zu Sein
2. Dieter Malinek, Ulla Und Ich
3. Weisst Du Noch, Etienne?
4. Der Vater Und Das Kind
5. Ich Liebe Dich
6. Manner Im Baumarkt
7. Zimmer Mit Aussicht
8. Gerhard Und Frank
9. Was Will Ich Mehr
10. Uber Den Wolken
11. Viertel Vor Sieben
12. Gute Nacht, Freunde
13. The Song Maker