J.S. Bach: 6 Suites For Cello Solo Bwv 1007-1012

Benedict Kloeckner (cello)

Bachs iconische suites voor cello solo vormen het hoogtepunt van het hele cellorepertoire, de ultieme uitdaging en een Mount Everest die elke jonge en aspirant-cellist moet beklimmen, hoe vaak dat ook al is gebeurd. Deze uitvoering van de zes cellosuites worden afgewisseld met 6 stukken voor cellosolo die tijdens de Pandemie voor de artiest werden geschreven door Geoffrey Gordon, Eric Tanguy, Dai Fujikura, José Elizondo, Bongani Ndodana-Breen en Elena Kats Chernin, waardoor een dialoog ontstaat tussen oud en nieuw, die 3 eeuwen en 6 continenten overbrugt. Benedict Kloeckner is een hoog aangeschreven vertegenwoordiger van de nieuwe generatie cellisten. Hij trad op met gerenommeerde orkesten als de Royal Philharmonic, de Duitse Radio Filharmonie, het Mozarteum Orkest Salzburg, de NDR en Leipzig Radio Symfonie Orkesten, de Kremerata Baltica en het München Kamerorkest, en werkte met dirigenten als Christoph Eschenbach, Howard Griffiths, Ingo Metzmacher, Michael Sanderling en Heinrich Schiff. Als enthousiast kamermusicus trad Benedict op met artiesten als Sir András Schiff, Anne Sophie Mutter, Gidon Kremer, Christoph Eschenbach, Antoine Tamestit, Emmanuel Ax, Fazil Say, Lisa Batiashvili, Yuri Bashmet, Benjamin Grosvenor, Lars Vogt en Christian Tetzlaff.

Bach, J S:
 6 Suites For Cello Solo Bwv 1007-1012

"Het is al lang niet meer zo dat je oud en der dagen zat moet zijn voordat je het aandurft om aan Bachs cellosuites te beginnen. Integendeel: het zijn juist veel beginnende cellisten die zich ermee profileren. Soms nemen ze de stukken dan later in hun carrière nogmaals ter hand. De Duitse cellist Benedict Kloeckner koos voor een originele insteek. Hij vroeg zes componisten uit de hele wereld om na iedere suite een kort muzikaal commentaar te schrijven dat aansluit op de voorafgaande suite. Dat geeft deze uitgave een meerwaarde, net als het feit dat Kloeckner elke suite beschouwt als een op zichzelf staand stuk. De tempi die hij kiest laat hij afhangen van de toonsoort waarin het stuk staat, dus de Allemande van de opgewekte Eerste suite gaat een stuk sneller dan die in de twee suites in mineurtoonsoorten. Hij speelt soepel, geen gehijg en gesnuif dat we bij zijn collega’s weleens horen, en binnen de delen springt hij ook nog eens flexibel om met het tempo. Door de vrije benadering van Bachs muziek maar ook door de commentaren hierop, die onderling heel gevarieerd zijn, is dit een bijzondere uitvoering geworden."
Klassieke Zaken Magazine 3/4-2021